Aperire sectionem principem
Schlaegel und eisen yellow.svg -2 Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.
Wikidata-logo.svg Iaponia
Res apud Vicidata repertae:
Iaponia: insigne
Iaponia: vexillum
Continens: Asia
Territoria finitima: Russia, Respublica Coreana, Res publica Sinarum, Res publica popularis Sinarum, Civitates Foederatae Americae, Unio Sovietica
Caput: Tokium

Gubernium

Monarchia constitutionalis
Princeps: Akihitus
Praefectus: Shinzō Abe
Consilium: National Diet
Iudicium: Supreme Court of Japan

Populus

Numerus: 127 110 047
Sermo publicus: Lingua Iaponica
Zona horaria: Japan Standard Time
Moneta: Yen

Commemoratio

Hymnus nationalis: Kimi ga yo

Sigla

ISO JP, JPN, 392; IOC JPN
Dominium interretiale: .jp
Praefixum telephonicum: +81
Siglum autoraedarum: J

Tabula aut despectus

Iaponia: situs

Iaponia[1] (notis Iaponicis 日本, Latinis Nihon vel Nippon, publice 日本国 vel Nippon-koku 'Civitas Iaponiae') est civitas sui iuris in occidentali Oceano Pacifico sita, ubi permultas prope Sinas, Coream, Russiam insulas tenet atque administrat, praeter orientale Asiae litus continentalis et a Mari Ochotensi septentrionibus ad Mare Sinense Orientale et Sinas quae inter meridiem et occidentem solem spectant patet.

Notae sinenses Iaponiae nominis 'solis originem' significat et saepe Terra Solis Orientis appellatur. Iaponiae stratovulcanicum archipelagus insularum numero fere 6852 consistit. Quattuor maximae Honsua, Esonia, Ximum Sicocusque sunt, quae nonagenas septenas centesimas areae terrestris Iaponicae constituunt et insulae domesticae saepe appellantur. Civitas in praefecturas 47, in regiones octo divisa est, Esonia praefectura in fine septentrionali et praefectura Okinawaënsis in fine meridiano est. Numerus incolarum 127 millionum est, loco decimo in toto orbe terrarum. Iaponienses 98.5 centesimas e toto numero incolarum Iaponiensi constituunt. Circiter 9.1 milliones hominum Tokii capite habitant.[2]

Archaeologicae investigationes Iaponiam tam primigenie quam Palaeolithico Superiore periodo habitatam esse indicant. Prima scripta Iaponiae mentio est in historiae Sinicae textibus e saeculo primo p.C.n. Aliis e regionibus affectiones, praesertim e Sinis, quas interclusionis periodi sequuntur, imprimis ex Europa Occidentali, historiam Iaponiae depinxerunt.

E saeculo XII usque ad annum 1868, Iaponia a successivis feudalibus militaribus shōgunibus regebatur qui in nomine imperatoris rexerunt. Ianonia longum interclusionis tempus intravit ineunte saeculo VII, quae anno 1853 finivit, cum classis Civitatum Foederatarum Iaponiae ut se ad Occidentem aperiret instavit?. Post paene duo intestini conflictus insurrectionisque decennia, Domus Imperialis politicum imperium anno 1868 recuperavit, iuvantibus aliquot gentibus e Choshu[3] et Satcuma[4] seu Satsuma[5] et Imperium Iaponicum conditum est. Exeunte saeculo duodevicensimo et ineunte saeculo vicensimo, victoriae in Primo Bello Sino-Iaponensi, Bello Russo-Iaponico, et Primo bello mundano Iaponiam suum imperium per crescentis militarismi tempus expandere sivit. Secundum Bellum Sino-Iaponense anni 1937 se expandit in partem Secundi belli mundani, quod finem habuit anno 1945 post bombas atomicas deiectas Hirosimae et Nagasaci et Iaponicam deditionem. Ex adoptione recensae constitutionis diei 3 Maii anni 1947, occupante Praefecto Supremo Virium Foederatarum (Anglice Supreme Commander for the Allied Powers; acronymo SCAP), Iaponia unitariam parlamentariam monarchiam constitutionalem cum imperatore et electa potestate legifera Diaeta Nationali (Iaponice 国会) nuncupata retinuit.

Iaponia societatum ASEAN Plus, Nationum Unitarum, OECD, G7, G8, et G20 socia est, et putatur una ex maximis apud civitates.[6][7][8] Natio tertiam maximam oeconomiam in toto orbe terrarum secundum PDG et quartam maximam oeconomiam in toto orbe terrarum secundum PAP habet. Etiam in toto orbe terrarum quarta maxima exportatoria et importatoria natio est.

Natio ex valde perito mercatu laboris proficit, et est apud valde educatissimas? nationes in toto orbe terrarum, cum una e maximis centesimarum portionibus suorum civium gradum educationis superioris habentium.[9] Quamquam Iaponia officialiter suum ius decernendi belli renuntiavit, hodiernas res militares cum octavo maximo militari dispensatione oeconomica in toto orbe terrarum servat,[10] quibus Iaponia muneribus defensionis sui ipsius et servandae pacis utitur. Iaponia valde evoluta natio est cum altissimis vivendi gradu et indice progressus humani. Cuius cives altissima exspectatione vitae et tertio minimo mortuorum infantium indice in toto orbe terrarum fruuntur. Iaponia clara est propter suam historicam latamque cinematographiam, suam valentem musicae industriam, suum anime, suos ludos televisificos, suam opulentam coquinam, et suas praecipuas contributiones scientiae hodiernaeque technologiae.[11][12]

Index

EtymologiaRecensere

Iaponia, vocabulum exonymum Latinum, in lingua Iaponica omnino non est. Nomina Iaponica huius nationis Nippon (にっぽん) et Nihon (にほん) sunt, et ambo notatione Kanji 日本 scribuntur. Nippon locutio compta est, sollemnibus et emissioni chartae argentariae propria. Nomen autem Nihon in sermone quotidiano usurpant.

Et Nippon et Nihon 'solis originem' (日 'solem' 本 'radicem' aut 'originem') ad litteram significant, crebro igitur 'natio solis orientis' redduntur. Haec denominatio orta est ex epistolari colloquio imperiali [Latinizanda:] cum Sinica domus Sui et ad orientalem Iaponiae situm respectu Sinarum remittit.

Nomen Latinum Iaponiae ad Occidentem per commercium pervenit. Nam vocabulum antiquum Sinicum, quod in Iaponia subest, sicuti adscriptum est a Marco Paulo, Zipangu erat. Hodierna dialecto Sciamhaevensi, Sinica dialecto Wu, pronuntiatio Kanji 日本 Zeppen est. Vocabulum antiquum Iaponiae est Malayane Jepang (orthographia hodierna Jepun), vocabulum mutuatum a Sinica. Mercatores Lusitani in Malacca saeculo XVI hoc vocabulum invenisse primique ad Europam tulisse putantur.

HistoriaRecensere

  Commentatio principalis: Historia Iaponiae

Praehistoria et historia antiquaRecensere

 
Imperator Jimmu (Iaponice 神武天皇), primus imperator Iaponiae cum origine tracto ab anno 660.[13][14][15]– hodiernā in Iaponiā eius accessio Dies Conditio Nationalis (Iaponice 建国記念の日) die 11 Februarii denotatur.

Palaeolithica cultura circa 30 000 a.C.n. primam notam Iaponici archipelagi habitationem constituit. Quam secuta est circa e 14 000 a.C.n. (ineunte periodo Iōmonicā, Iaponice 縄文時代) e Mesolithico in Neolithicum semisedentaria venatoria et collectoria cultura depicta domis fossis et rudimentariā agriculturā.[16], inclusis prioribus hodiernorum populorum Ainuani (Ainuane et Iaponice アィヌ) et Yamatoensis (Iaponice 大和民族).[17][18] Ornata argillosa vasa hac e periodo apud antiquissima operis fictilis exempla in toto orbe terrarum sunt. Circa 300 a.C.n., populus Yayoiensis Iaponicas insulas intrare coepit, se commiscentes cum populo Iōmonico.[19] (Iaponice 縄文人). Periodus Yayoiensis (Iaponice 弥生時代), incipiens circa 500 a.C.n., usūs sicuti umidae oryzae agriculturam[20], novum operis fictilis genus[21] et metallurgiam, e Sinis et Coreā inductam,[22] introducere vidit.

Iaponia primum scriptā in historiā in Serico libro Hàn shū apparet.[23] Secundum librum Documenta trium regnorum, potentissimum regnum in archipelago per saeculum III Yamataikoku (Iaponice 邪馬台国) nuncupatur. Buddhismus in Iaponiam e Paecci (Coreane 백제/百)濟), Coreā, introductus et a Principe Shōtoku promotus est, sed consequens Iaponici Buddhismi evolutio principaliter a Sinis affecta est.[24] Contemptā primigeniā obstantiā, Buddhismus a dominativo ordine promotus et diseminatam acceptionem periodo Asukaensi[25] (592–710, Iaponice 飛鳥時代) incipientem consecutus est.[26]

Fama est Iaponiam principium cepisse a Jimmu imperatore (Iaponice 神武天皇) Amaterasu (Iaponice 天照) dea solis (nam solem Iaponi pro dea habebant) edito, qui gente sua in regionem Yamato inducta genus Iaponicum procreavit. Exin novus populus, etsi longum per tempus a populo Serico vicino, ad quem duces prisci Iaponiae legatos de amicitia ac societate petenda miserant, litteras, religionem, philosophiam inducere solebant, tamen non totas artes suas neglegebat.

Periodus Naraensis[27] (710–784, Iaponice 奈良時代) signata est ortu centralizatae Iaponicae civitatis in Palatio Imperiali Heiiōkyōnis (Narae in praesenti) centratae. Periodus Naraensis nascentium litterarum apparitione non minus quam arte et architecturā evolutā cum Buddhisticā inspiratione depicta est.[28] Variolae epidemia inter annos 735 et 737 quam plurimum unam tertiam Iaponiensium partem occidisse creditur.[29] Anno 784, Imperator Kanmu caput e Narā in Nagaoka-kyōnem (Iaponice 長岡京), deinde in Heian-kyōnem (Iaponice 平安京, in praesenti Kyotum) anno 794, movit. Quod Periodi Heianensis[30] (Iaponice ) ortum, inter annos 794 et 1185, denotavit, per quam distinctive indigena Iaponica cultura orta est, depicta suā arte, poësi et prosā. A Murasaki Shikibu liber Genji monogatari et hymni nationalis Iaponici "Kimigayo" verba scripta sunt haec per tempora.[31]

Buddhismus per aeram Heianensem expandi coepit praesertim per duas praecipuas sectas, Tendaicam (Iaponice 天台宗) a Saichōne et Singonicam a Kūkai. Buddhismus Terrae Purae (Jōdo-shū et Jōdo Shinshū) valde popularis saeculi XI ultimo dimidio factus est.

Feudalis aeraRecensere

 
Moko Shurai Ekotoba. Pictura praeclarissima bellum cum oppugnatoribus Mongolicis depingit.

Iaponica era feudalis emersū et dominatione regentis ordinis bellatorum, samuraeorum, depicta est. Anno 1185, victā gente Tairā (Iaponice 平氏) in Bello Genpei (Iaponice 源平合戦), cantā in carmine epico Heike Monogatari (Iaponice 平家物語), samuraeus Minamoto no Yoritomo shōgun ab imperatore Go-Tobā designatus est et Minamoto no Yoritomo gubernationis basin Kamakurae[32] statuit. Quo mortuo, gens Hōjō (Iaponice 北条氏) pervenit ad gubernium sicuti procuratores shogunum. Schola Zen Buddhismi e Sinis per periodum Kamakuraensem[32] (Iaponice 鎌倉時代), inter annos 1185 et 1333, introducta est et facta est popularis apud ordinem samuraeorum.[33] Shogunatus Kamakuraensis[32] (Iaponice 鎌倉幕府) Mongolicas invasiones inter annos 1274 et 1281 repulit sed denique ex officio amotus est ab Imperatore Go-Daigone. Imperator Go-Daigo ab Ashikagā Takauji anno 1336 victus est

Ashikaga Takauji shogunatum in Muromachi (Iaponice 室町), Kyoti, statuit. Hoc fuit periodi Muromachiensis (1336–1573) initium. Shogunatus Ashikagae tempore Ashikagae Yoshimitsu gloriatus est, cum cultura Buddhismo Zen fundata (ars Miyabi, Iaponice 雅) floruit. Quae in Culturam Higashiyamaensem[34] (Iaponice 東山文化) evoluta est, florentem usque ad saeculum XVI. Nihilominus, prosper Shogunatus Ashikagae in feudalibus dominis bellicis seu daimyonibus (Iaponice:大名) dominari omisit et exarsit bellum civile, Bellum Ōninense (Iaponice 応仁の乱), anno 1467, ex quo orta est unum saeculum durans Aetas civitatum bellantium (Iaponice 戦国時代).[35]

Per saeculum XVI, Portugallici mercatores et Iesuitae missionarii Iaponiam primum attigerunt, quod directam commercialem et culturalem commutationem inter Iaponiam et Occidentem incepit. Quod Odae Nobunaga ut Europaeas technologiam et sclopeta impetraret permisit, quibus usus est ut caperentur multi alii daimyones. Eius imperii consolidatio quod periodus Azuchiensis-Monoyamaensis[36] (1573–1603) nucupatum est incepit. Interfecto Odā Nobunaga anno 1582 ab Akechi Mitsuhide, eius successor Toyotomi Hideyoshi, nationem anno 1590 unificavit et in Coream bis annis 1592 et 1597 invadere infeliciter conatus est.

Tokugawa Ieyasu ut filii Hideyoshiani procurator meruit et usus est suo munere ut politicum militaremque adminiculum adipisceretur. Exarso bello, Ieyasu aemulam gentem in proelio in campo Sekigaharā[37] anno 1600 vicit. Tokugawa Ieyasu shogun ab Imperatore Go-Yōzei anno 1603 designatus est et Shogunatum Tokugawae Edone (hodierni Tokii) statuit.[38] Hic shogunatus consilia pertulit; inclusis buke shohatto, codice morum ad dominandum daimyonibus,[39] et anno 1639 segregationistico sakoku (scilicet "clausa natio") programmate quod duo et dimidio saecula tenuis politicae unitatis periodum Edoensem[40] (1603–1868) nuncupata diffudit.[41] Scientiarum Occidentalium studium, rangaku (Iaponice 蘭学) nuncupatum, per contactum Nederlandicā cum inclavaturā Desimae Nagasaci perrexit. Periodus Edoensis etiam kokugaku (scilicet "nationalia studia", Iaponice 国学), Iaponiae studium ab Iaponicis, genuit. [42]

Moderna aeraRecensere

Pridie Kalendas Aprilis anni 1854, classis praefectus Matthaeus Calbraith Perry et Naves Nigrae (Iaponice 黒船) Statunitenses Iaponiam se aperire externo mundo coegit, factā Conventione Kanagawa. Consequentia similia foedera Occidentalibus cum nationibus per periodum Bakumatsu oeconomicam politicamque crises apportavit. Shogunis abdicatio ut Bellum Boshin (Iaponice 戊辰戦争) exarderet et civitas centralizata nominatim penes Imperatorem unificata (Restauratio Meiji) statueretur induxit. [43]

Imperio restituto vicinas nationes, sicut Coreanos et Seres, sibi subicere cupiens et res militaris et rei publicae curationem exemplarum occidentalium moribus innovare coepit, ut brevi tempore imperium per orientalia Asiae praestaret.

Secundo bello per orbem terrarum exorto iamque bello inlato in Coream, Seres, Philippinas et ceteras gentes, Iaponi duces militares aeroplana bombifera in Portum Margaritarium, ubi naves longas tenebant Americani, quia bella per Seres ceterasque gentes Asianas, ut ante dictum est, gesta ab hac gente vehementer recusati essent, immisserunt. Bellum igitur cum Americanis sumptum est. Anno 1945, cum ab Americanis Iaponiae iam quasi franctae duabus urbibus, id est Hirosimae et Nagasacio, bombae atomicae demissae essent, bellum tandem ab Hirohito imperatore depositum est, unde renovata est constitutio nationis, iure bellandi in aeternum dimisso, populus autem non ad arma sed ad negotium et commercium operam dabat, ut hodie una sit e divitissimis praeclarissimisque artibus utilibus gentibus orbis terrarum.

GeographiaRecensere

 
Charta Iaponiae (Francice et Iaponice adnotata).

Oceanus cum utrimque in quod Asiae maritimae oriente attingit spatio Pacificum mare infundit inter Siberiam et angustiam ad ortum solis Coreanarum regionum, circulum permultarum, ut dictum est, insularum conformat, quarum plures quam octingentum et mille sexies terras suas habent Iaponi, praecipuae autem quattuor, Honshu, Hokkaido, Kyushu, Shikoku appellatae, simul quae 97 fere centesimae omnium partae comprehendunt. Quarum amplissima Honshu, minima autem Shikoku, quae a ceteris insulis mari interiori, quod Setovium appellatur, secreta est.

 
Sol super lacum Biva oritur.

Insula Honshu, longe ceteris latior, in quinque per longitudinem dividitur regiones, quarum primum ad occasum solis Chugoku (中国地方), quae Kyushu attingit urbemque praeclaram tenet Hirosimam, deinde Kansai (関西地方) vel Kinki (近畿地方) appellata, ubi positum est Meacum et Osaca, tum Chubu (中部地方), porro Kanto (関東地方), quae cum Tokium maximam urbem teneat famae ceteras antecedit, denique Tohoku (東北地方) haud procul a Hoccaido absens.

In eadem qua positum est Tokium regione Kanto praeclarissimus et per Iaponas terras sublimissimus stat ignifer mons Fuji (富士山), qui et saepe a diligentibus pingitur et quotannis permultos peregrinos accipit. Lacus autem illustrissimus Bivaco (琵琶湖) vel Biva est, haud longe a Meaco situs scriptoribusque, quia pulcherrimum haberent lacum, ab antiquis Iaponis laudatus. E quibus unus, nomine Koso, monachus Buddhicus lacum quondam circumcolens, de nomine eius "Bivaco" inquit "terra pura est deae Benzaiten, quae insulam placentem Chikubu, quod forma eius maxime biva (id est lyra Iaponica) accedat, in medio lacu incolit."[44]

Maxima Iaponorum pars, quae 72 fere centesimae pagorum Iaponiae montani sunt loci, urbes habitant, quarum princeps et quae plurimi incolae habet urbs Tokium est. Ceterum permulti sunt qui in regione Kansai incolant. Urbes amplissimae sunt Tokium, Yocohama, Osaca, Nagoia, Sapporo, Cobeum, Meacum, Fucuoca.

Rei publicae curatioRecensere

 
Imperator Acihitus et Michika coniunx.

Ritu, ut dictum est, Iaponiae regit imperator qui adhuc ab Jimmu descendet, re verum autem minister princeps cum comitiis legumlatorum summum imperium et potestatem tenet. Diaeta est legumlatorum summa comitia, quae duas dividitur in cameras; haec Camera Repraesentivorum, cui legumlatores 480, illa Camera Consiliariorum, numero 242, qui omnes itidem suffragio civium annos plures quam viginti natorum electi sunt. Causae vel factiones praecipuae Factio Democratias Liberalis (自民党) vel brevi LDP, porro autem Factio Democratias Iaponica (民主党) vel DPJ, praeterea factiones minores sunt Komeito (公明党, vel Latine factio aequitatis), factio communista (共産党) vel JCP, factio ad renovationem (維新の党), et ceterae.

Nostro tempore imperator Acihitus, minister princeps Shinzō Abe candidatus LDP est, quae factio autem ambas per cameras cum Komeito dominatur.

SermonesRecensere

Iaponica lingua est pluribus quam 99 centesimis habitantium sermo nativus.[45] Praeterea primum linguae Ryukyu, sermo incolarum Okinawa insulae,[46] deinde Ainuana, qua perpauci, quorum plerumque consenuerunt, in insula Hoccaido remanentes loqui solent,[47] nec verum multi sunt iuvenes, qui his linguis operam dent, quippe etenim, ut apud publica, itidem saepe apud privata gymnasia indigeni sermones negleguntur discipulorum, qui Iaponicae atque Anglicae linguae tantum operari iubeantur.[48]

Litteris Sinicis, quod scripturam de Seribus didicissent, Iaponi prisci scribere solebant, unde litteras proprias, nomine kana, iam pridem finxerunt. Haec autem duo in genera dividuntur litterae, hoc hiragana appellatur, quibus propriae scribuntur particulae linguae Iaponicae, illud katakana, quibus nostro tempore praesertim nomina ab alienis linguis accepta scribuntur.[49]

Scientia et artes utilesRecensere

Iaponi nostro tempore et eruditione naturali et artibus utilibus, praesertim mechanica utili, adsectationibus medicinalibus, autoraedarum fabricatione, arte ingeniaria terrae motus, optica, chymia, semiconductris, metallorum scientia periti, praeterea roboticas artes experientissimi omnibus ceteris gentibus praestant.[50] Trecenies autem ac miliens miliens (vel 130 billiones) dollarium Americanum, vel tertio maximum per orbem terrarum, quotannis ad adsectationes scientiae impendit, ut praemium acceperint semel et viciens Nobelianum ob meritum de physica, chymia, medicina,[51] ter autem Fieldianum,[52] semel Gaussianum.[53]

Adsectationes caeliRecensere

Societas nationalis ad caelum vel spatium caeleste adsequendum, nomine Japan Aerospace Exploration Agency vel brevi JAXA, artibus et ad rochetas propellendas et ad satelles artificiales fabricandos operam dare solet. Quae anno 2008, cum statio spatialis internationalis a diversis gentibus construitur, laboratorium scientificum, nomine Kibō (id quod sibi 'spem' velit), ut ad stationem adiungeretur praebuit. Inita autem sunt consilia primum speculatri Akatsuki appellati ad Venerem caelestem immittendi,[54][55] deinde parandi Mercury Magnetospheric Orbiter ('Circumrotatoris Magnetospherici Mercurialis') ut emittatur ad annum 2016,[56] postremo coloniae in lunaribus terris ad annum 2030 ponendae et muniendae.[57]

Machinae electronicaeRecensere

Machinae electronicae excusae a fabris Iaponis, quod maximi aestimantur per totam orbem terrarum, undique gentium praeclarae sunt. Societates negotiosae ad machinas electronicas vendendas adnotandae sunt Fujitsu, Sony, Panasonic, Canon, Hitachi, Sharp, Nintendo.

Artes subtilesRecensere

Nexus interni

NotaeRecensere

  1. Confer titulum
      Vide Iaponia apud Vicifontem.
    apud Vicifontem. "Japonia" apud Iohannes Iacobus Hofmannus, Lexicon universale (1698) textus
  2. [1])] (Gubernium Metropolitanum Tokiense, 2014), Iaponice et Anglice scriptum.
  3. Confer binomen "Ficus choshuensis".
  4. Lexicon Universale Hofmann, ubi dicitur "Satcuma, Satcuma, in Ximoa".
  5. Confer binomen "Chryseofusus satsumaensis".
  6. "The Seven Great Powers" (Anglice). American-Interest. Inspectum Kalendis Iuliis anni 2015.
  7. T. V. Paulus (Paul); Iacobus (James) J. Wirtz; Michael (Michel) Fortmann (2005), "Great+power" Balance of Power (Anglice) (State University of New York Press, 2005), 59, 282. ISBN 0-7914-6401-6.
  8. Baron, Joshua (die 22 Ianuarii anni 2014), Great Power Peace and American Primacy: The Origins and Future of a New International Order' (Palgrave Macmillan). ISBN 1-137-29948-7.
  9. "OECD.Stat Education and Training > Education at a Glance > Educational attainment and labor-force status > Educational attainment of 25–64 year-olds" (Anglice et Francice). OECD.
  10. "SIPRI Yearbook 2012–15 countries with the highest military expenditure in 2011". Sipri.org. Archivatum ex originali die 28 Martii anni 2010. Inspectum die 27 Aprilis anni 2013.
  11. "WHO Life expectancy" (Anglice). Ordo mundi sanitarius. Kalendis Iuniis anni 2013. Inspectum Kalendis Iuniis anni 2013.
  12. "Table A.17" (PDF) (Anglice). United Nations World Population Prospects, 2006 revision. Nationes Unitae. Inspectum die 15 Ianuarii anni 2011.
  13. Keally, Carolus (Charles) T. (die 27 Aprilis anni 2009). "Kofun Culture" (Anglice). www.t-net.ne.jp. Japanese Archaeology. Inspectum die 28 Iulii anni 2018.
  14. Kitagawa, Iosephus (Joseph) Mitsuo (1987).On Understanding Japanese Religion (Anglice). Princeton University Press. p. 145. ISBN 978-0691102290. Inspectum die 28 Iulii anni 2018.
  15. Szczesniak, Boleslaus (Bolesław) (1954). "The Sumu-Sanu Myth. Notes and Remarks on the Jimmu Tenno Myth" (Anglice). Monumenta Nipponica. 10 (1/2): 107–126. doi:10.2307/2382794. JSTOR 2382794.
  16. Travis, Ioannes (John). "Jomon Genes" (Anglice). Universitas Pittsburghiae. Inspectum die 15 Ianuarii anni 2011.
  17. Matsumara, Hirofumi; Dodo, Yukio; Dodo, Yukio (2009). "Dental characteristics of Tohoku residents in Japan: implications for biological affinity with ancient Emishi" (Anglice). Anthropological Science. 117 (2): 95–105. doi:10.1537/ase.080325.
  18. Hammer, Michael F.; Karafet, TM; Park, H; Omoto, K; Harihara, S; Stoneking, M; Horai, S; et al. (2006). "Dual origins of the Japanese: common ground for hunter-gatherer and farmer Y chromosomes". Journal of Human Genetics. 51 (1): 47–58. doi:10.1007/s10038-005-0322-0. PMID 16328082.
  19. Denoon, Donaldus (Donald); Hudson, Marcus (Mark) (2001). Multicultural Japan: palaeolithic to postmodern (Anglice). Cambridge University Press. pp. 22–23. ISBN 978-0-521-00362-9.
  20. "Oryzae plantae via" (Iaponice). [Museum Nationale Scientiae Iaponicum]. Archivatum ex originali pridie Kalendas Maias annis 2011. Inspectum die 15 Ianuarii anni 2011.
  21. "Kofun Period" (Anglice). Museum Metropolitanum Artis. Inspectum die 15 Ianuarii anni 2011.
  22. "Yayoi Culture" (Anglice). Museum Metropolitanum Artis. Inspectum die 15 Ianuarii anni 2011.
  23. Takashi, Okazaki; Goodwin, Janet (1993). "Japan and the continent". The Cambridge history of Japan, Volume 1: Ancient Japan (Anglice). Cantabrigiae: Cambridge University Press. p. 275. ISBN 978-0-521-22352-2.
  24. Brown, Delmer M., ed. (1993). The Cambridge History of Japan. Cambridge University Press. pp. 140–149.
  25. Confer binomen "Streptomyces nodosus subsp. asukaensis".
  26. Beasley, Gulielmus Geraldus (William Gerald) (1999). The Japanese Experience: A Short History of Japan (Anglice). University of California Press. p. 42. ISBN 978-0-520-22560-2.
  27. Confer binomina "Streptomyces naraensis" et "Epistominella naraensis".
  28. Totman, Conradus (Conrad) (2002). A History of Japan. Blackwell. pp. 64–79. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  29. Hays, J.N. (2005). Epidemics and pandemics: their impacts on human history (Anglice). ABC-CLIO. p. 31. ISBN 978-1-85109-658-9.
  30. Confer binomen "Lobatannularia heianensis".
  31. Totman, Conradus (Conrad) (2002). A History of Japan (Anglice). Blackwell. pp. 79–87, 122–123. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  32. 32.0 32.1 32.2 Confer binomen "Baryphymula kamakuraensis".
  33. Totman, Conradus (Conrad) (2005). A History of Japan (2 ed.) (Anglice). Blackwell. pp. 106–112. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  34. Confer binomen "Nonionella higashiyamaensis".
  35. Sansom, Georgius (George) (1961). A History of Japan: 1334–1615. Stanford University Press. pp. 42, 217. ISBN 978-0-8047-0525-7.
  36. De gentilicio "Azuchiensis-e", confer Monumenta historica Iaponiae I, ubi dicitur "(...) Seminarium Azuchiense paulo post mortem ducis Oda Nobunaga (...)" aut "(...) Sed Domus Azuchiensis in totius civitatis Azuchi incendio perempta est; (...)"."
  37. Monumenta historica Iaponiae I, ubi dicitur "(...) post proelium in campo Sekigahara (21. Oct. 1600) etiam insulas Amacusanas ut feudum obtinuit (...)".
  38. Turnbull, Stephanus (Stephen) (2010). Toyotomi Hideyoshi. Osprey Publishing. p. 61. ISBN 978-1-84603-960-7.
  39. Totman, Conradus (Conrad) (2005). A History of Japan (sec. ed.). Blackwell. pp. 142–143. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  40. De gentilicio "Edoensis-e", confer binomen "Fusulina edoensis".
  41. Toby, Ronaldus (Ronald) P. (1977).Reopening the Question of Sakoku: Diplomacy in the Legitimation of the Tokugawa Bakufu. Journal of Japanese Studies. 3 (2): 323–363. doi:10.2307/132115. JSTOR 132115.
  42. Ohtsu, M.; Ohtsu, Makoto (1999). "Japanese National Values and Confucianism". Japanese Economy. 27 (2): 45–59. doi:10.2753/JES1097-203X270245.
  43. Totman, Conradus (Conrad) (2005). A History of Japan (II ed.). Blackwell. pp. 289–296. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  44. Yoshihiro Kimura (2001), Biwako -sono koshō no yurai- [Lacus Biwa, origo nominis] (Hikone: Sunrise Publishing), ISBN 4-88325-129-2.
  45. De Iaponia (Anglice) in The World Factbook] apud CIA.
  46. Heinrich, Patrick (January 2004). "Language Planning and Language Ideology in the Ryūkyū Islands". Language Policy 3 (2): 153–179. doi:10.1023/B:LPOL.0000036192.53709.fc.
  47. 15 familes keep ancient language alive in Japan (Anglice) in VN per Internet Archive: Wayback Machine. Creatio indictum.
  48. Japan Digest: Japanese Education (Anglice) in situ officiali Indianensis Vniversitatis per Internet Archive: Wayback Machine. Creatio indictum, sed appraesentiata mense Septembre 2005.
  49. Miyagawa, Shigeru. "The Japanese Language". Massachusetts Institute of Technology .
  50. The Boom in Robot Investment Continues – 900,000 Industrial Robots by 2003 VN/ECE issues its 2000 World Robotics survey (Anglice) apud VNECE. Creatum die 17 Octobris 2000.
  51. "Japanese Nobel Laureates". Kyoto University. 2009 
  52. "Japanese Fields Medalists". Kyoto University. 2009 .
  53. "Dr. Kiyoshi Ito receives Gauss Prize". Kyoto University. 2009 .
  54. Venus Climate Orbiter "AKATSVKI" (PLANET-C) (Anglice) apud Japan Aerospace Exploration Agency. Creatio indictum.
  55. Venus Meteorology AKATSVKI (PLANET-C) (Anglice) in Institute of Space and Astronautical Science.
  56. ESA says BepiColombo will stay on budget despite delay (Anglice) in Spaceflight Now. A Stephano Clark die 5 Martii 2012 creatum.
  57. Japan Plans Moon Base By 2030 (Anglice) in Moon Daily. Creatum die 3 Augusti 2006.

BibliographiaRecensere

Verba quae insequuntur vicificanda sunt ut rationibus qualitatis et Latinitatis propositis obtemperent. Quaesumus emenda.
  • Christopher, Robert C. 1983. The Japanese Mind: the Goliath Explained. Linden Press / Simon and Schuster. ISBN 0-330-28419-3.
  • De Mente. 1997. The Japanese Have a Word For It. Novi Eboraci: McGraw-Hill. ISBN 0-8442-8316-9.
  • Flath. 2000. The Japanese Economy. Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 0-19-877503-2.
  • Free. 2008. Early Japanese Railways 1853–1914: Engineering Triumphs That Transformed Meiji-era Japan. Tuttle Publishing. ISBN 4-8053-1006-5.
  • Henshall. 2001. A History of Japan. Palgrave Macmillan. ISBN 0-312-23370-1.
  • Hood. 2006. Shinkansen: From Bullet Train to Symbol of Modern Japan. Routledge. ISBN 0-415-32052-6.
  • Ikegami. 2005. Bonds Of Civility: Aesthetic Networks And The Political Origins Of Japanese Culture. Cambridge University Press. ISBN 0-521-60115-0.
  • Ito, et al. 2005. Reviving Japan's Economy: Problems and Prescriptions. Cantabrigiae Massachusettae: MIT Press. ISBN 0-262-09040-6.
  • Iwabuchi. 2002. Recentering Globalization: Popular Culture and Japanese Transnationalism. Duke University Press. ISBN 0-8223-2891-7.
  • Jansen. 2000. The Making of Modern Japan. Belknap. ISBN 0-674-00334-9.
  • Johnson. 1996. Japan: Who Governs? Novi Eboraci: W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-31450-2.
  • Kato, et al. 1997. A History of Japanese Literature: From the Man'Yoshu to Modern Times. Japan Library. ISBN 1-873410-48-4.
  • Macwilliams. 2007. Japanese Visual Culture: Explorations in the World of Manga and Anime. M. E. Sharpe. ISBN 0-7656-1602-5.
  • McDonald. 2005. Reading a Japanese Film: Cinema in Context. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-2993-X.
  • Ono, et al. 2004. Shinto: The Kami Way. Tuttle Publishing. ISBN 0-8048-3557-8.
  • Pyle. 2007. Japan Rising: The Resurgence of Japanese Power and Purpose. Public Affairs. ISBN 1-58648-567-9.
  • Reischauer. 1989. Japan: The Story of a Nation. Novi Eboraci: McGraw-Hill. ISBN 0-07-557074-2.
  • Samuels. 2008. Securing Japan: Tokyo's Grand Strategy and the Future of East Asia. Ithacae Novi Eboraci: Cornell University Press. ISBN 0-8014-7490-6.
  • Silverberg. 2007. Erotic Grotesque Nonsense: The Mass Culture of Japanese Modern Times. Berkeleiae: University of California Press. ISBN 0-520-22273-3.
  • Shinoda.2007. Koizumi Diplomacy: Japan’s Kantei Approach to Foreign and Defense Affairs. University of Washington Press. ISBN 0-295-98699-9.
  • Stevens. 2007. Japanese Popular Music: Culture, Authenticity and Power. Novi Eboraci: Routledge. ISBN 0-415-38057-X.
  • Sugimoto, et al. 2003. An Introduction to Japanese Society. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-52925-5.
  • Van Wolferen. 1990. The Enigma of Japanese Power. Vintage. ISBN 0-679-72802-3.
  • Varley. 2000. Japanese Culture. Honoluli: Prelum Universitatis Havaiorum. ISBN 0-8248-2152-1.

Nexus externiRecensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad Iaponiam spectant.
Iaponia : politica
Imperatores Iaponiae (1868-)
Mutsuhito (imperator Meiji) 1867 • Yoshihito (imperator Taishō) 1912 • Hirohito (imperator Shōwa) 1926 • Akihito (imperator Heisei) 1989
Capsae cognatae: Primi ministri Iaponiae
Primi ministri Iaponiae
Itō Hirobumi • Kuroda Kiyotaka • Sanjō Sanetomi • Yamagata Aritomo • Matsukata Masayoshi • Itō Hirobumi • Kuroda Kiyotaka • Matsukata Masayoshi • Itō Hirobumi • Ōkuma Shigenobu • Yamagata Aritomo • Itō Hirobumi • Saionji Kinmochi • Katsura Tarō • Saionji Kinmochi • Katsura Tarō • Saionji Kinmochi • Katsura Tarō • Yamamoto Gonnohyōe • Ōkuma • Terauchi Masatake • Hara Takashi • Uchida Kosai • Takahashi Korekiyo • Katō Tomosaburō • Uchida Kosai • Yamamoto Gonnohyōe • Kiyoura Keigo • Katō Takaaki • Wakatsuki Reijirō • Tanaka Giichi • Osachi Hamaguchi • Kijūrō Shidehara • Osachi Hamaguchi • Wakatsuki Reijirō • Inukai Tsuyoshi • Takahashi Korekiyo • Saitō Makoto • Keisuke Okada • Fumio Gotō • Keisuke Okada • Kōki Hirota • Senjūrō Hayashi • Fumimaro Konoe • Hiranuma Kiichirō • Nobuyuki Abe • Mitsumasa Yonai • Fumimaro Konoe • Hideki Tōjō • Kuniaki Koiso • Kantarō Suzuki • Higashikuni • Kijūrō Shidehara • Shigeru Yoshida • Tetsu Katayama • Hitoshi Ashida • Shigeru Yoshida • Ichirō Hatoyama • Tanzan Ishibashi • Nobusuke Kishi • Hayato Ikeda • Eisaku Satō • Kakuei Tanaka • Takeo Miki • Takeo Fukuda • Masayoshi Ōhira • Masayoshi Ito • Zenko Suzuki • Yasuhiro Nakasone • Noboru Takeshita • Sōsuke Uno • Toshiki Kaifu • Kiichi Miyazawa • Morihiro Hosokawa • Tsutomu Hata • Tomiichi Murayama • Ryutaro Hashimoto • Keizō Obuchi • Mikio Aoki • Yoshirō Mori • Junichiro Koizumi • Shinzō Abe • Yasuo Fukuda • Taro Aso • Yukio Hatoyama • Naoto Kan • Noda Yoshihiko • Shinzō Abe