Haec pagina de loco sacrificali explicat. Si constellationem quaeris, vide Ara (sidus).

Ara (-ae, f.) vel altaria (-orum, n.) vel, recentiore Latinitate, altare vel altar (Graece βωμός) est quilibet locus in quo dona sicut sacrificia vel proposita religiosa fiunt. Arae usitate in aediculis, templis antiquis, templis Christianis, et aliis venerationis locis inveniuntur. Hodie praecipue in Christianitate, Buddhismo, Hinduismo, Shinto, Taoismo, Neopaganismo, et Magica Caerimoniali videntur. Iudaismus aras habuit usque Templum Secundum destructum. Multae religiones etiam aris utebantur, inter quas religiones Graeca, Romana, et Viccinga.

In kylice Graeciae antiquae, hoplites sacrificium ante alram facit. Circa 480 a.C.n.. Museum Agora Antiqua? Athenis in Stoa Attalica situm.
Ara Pergami, in museo Pergami Berolini refecta.
Ara Ecclesiae Cathedralis Roschildensis.
Opferstein ('Lapis sacrificalis') in Maria Taferl Austriae. Celti antiqui eo usi sunt ad sacrificia facienda et nunc in platea ad basilicam sita videri potest.
Ara in templo paroechiali Anglicana.
Ara in Polonia ad adventum papae Ioannis Pauli II aedificatum.
Ara templi in Pompeis.

Etymologia recensere

In lingua Latina aetatis aureae, vocabulum usitatum erat ara, ‘altaria’ (n. pl.) vel ‘aram altam’ significans. Formae posteriores fuerunt altare (saeculum 1), altārium (saeculum 2), altar (initium saeculi 5), altaris (saeculum 6).[1]

In iure canonico Ecclesiae Catholicae recensere

In lingua Latina Ecclesiae Catholicae, vocabulum singulare altare (haud classicum) in locum “arae” gradatim substituebatur. Ex Can. 1235: "Altare fixum dicitur, si ita exstruatur ut cum pavimento cohaereat ideoque amoveri nequeat; mobile vero, si transferri possit."

Codex Iuris Canonici statuit etiam:

Expedit in omni ecclesia altare fixum inesse; ceteris vero in locis, sacris celebrationibus destinatis, altare fixum vel mobile.

In Institutione Generali Missalis Romani (ed. tertia) inveniuntur inter alia haec praecepta:

  • "300. Altare tum fixum tum mobile iuxta ritum in Pontificali Romano descriptum dedicetur; altare tamen mobile potest tantum benedici."
  • "301. Iuxta traditum Ecclesiae morem et significationem, mensa altaris fixi sit lapidea"
  • "302. Usus deponendi sub altari dedicando reliquias Sanctorum, etsi non Martyrum, opportune servetur"

Ritus recensere

  • altare complecti: Ritus ad fidem faciendam (Chron. Mont. Ser. an. 1126)
  • altare denudare: Ritus in ecclesia Latina, qui in feria quinta magnae hebdomadis, ad indicandam nuditatem Christi exercetur (Alcuinus, De div. off. cap. de coena dom.)

Altare maius recensere

Altare maius[2] est altare principale loco superiore in apside, in ecclesiis perantiquis (Basilica Vaticana, Ecclesia Sancti Sepulcri) etiam supra confessione sive sepulcro sanctorum collocatum.

Altare maius ab altaribus lateralibus[3], quae iam a tempore Constantini I imperatoris in ecclesiis maioribus constituta sunt, distinguendum est. In ecclesiis cum lectorio etiam altare ante lectorium positum erat, saepe Sanctae Cruci dedicatum.

In ecclesiis Lutheranis post reformationem altare maius retentum, altaria lateralia autem, quod superflua videbantur, amota sunt.

In Ecclesia Catholica Romana multis in aedibus post Concilium Vaticanum Secundum altaria versus populum posita sunt. Altaria maiora aut remota aut ornamenta in abside retenta sunt; tabernaculum altaris maioris interdum in usu manebat.

Notae recensere

  1. Oxford English Dictionary, s.v. "altar."
  2. cf. Notitiae
  3. Tobias Lohner, Instructio Practica ..., p.22

Nexus interni

Nexus externi recensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad aram spectant (Altar, Altars).
  Vicimedia Communia plura habent quae ad antiquas aras Romanas spectant (Ancient Roman aras, Altars).