Aperire sectionem principem
Schlaegel und eisen yellow.svg -2 Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.
Wikidata-logo.svg Spartacus
Res apud Vicidata repertae:
Spartacus: imago
Nativitas: 109 BCE; Thracia
Obitus: 1 Aprilis 71 BCE; Lucania
Patria: Thracia

Officium

Munus: Gladiator, military leader
Statua in museo Lutetiae Parisiorum.

Spartacus (c. 100 a.C.n. - 71 a.C.n.) Belli Servilis dux fuit. Hic vir, in Thracia natus[1], cum aliis gladiatoribus e ludo fugit et in Italia meridiana inter annos 73 et 71 a.C.n. seditionem suscitavit. De qua seditione scripserunt multi historici, inter quos Appianus, Florus, Plutarchus, Sallustius et Eutropius.

Index

Seditio servorumRecensere

Appianus dubie dicit Spartacum in legione meruisse, captivum factum esse et venivisse. Potest supponi eum conscriptum in auxilia, desertorem captum et gladiatorem venditum esse.

Rebellat in gladiatorum ludo qui eum tenebat Capuae et fugit in Montis Vesuvii clivos. Vicit autem legiones missas quae reprimerent seditionem attraxit non solum servos sed etiam agricolas et pastores in verum exercitum.

Romani despiciunt eius vim et solas duas legiones committunt. Aliae legiones Sertorii seditione in Hispania belloque in Mithridatum Sextum in Orienti regione occupantur.

Cum gladiator Crixus vinceretur et occideretur in primo certamine, Spartacus iussit adire in Italiam septentrionalem vicitque omnes legiones commissas in se. Inter quas una dirigebatur a consule Gellio Publicola. 300 milites Romani capti sunt coactique ad pugnam in munere gladiatorum ut mors Crixi vindicaretur.

Vidit ultima victos bello quod in morte Spartacus 71 a.C.n. facta agrum Senerchia nunc dextra ripa torrentis Sele in area quae est terminus sursum cum iis Calabritto Citra Oliveto prope pagum Quaglietta, in Altavilla Silaro, quae tum Lucania parte. In hac in praeterito decades, reperit armorum fuerunt, arma et gladii Romani aetas.

Spartacus exercitum suo servorum et pastorum et populorum iuvenium robustorum, direxit ire ad Apuliam, ut quisdam velit, ad Thraciam naviget. Tum Crassus, qui erat caput et plurimi Romanorum exercitus armatos, ab tergo adortus. Spartacus etiam propter taedium suorum voluit movere bellum Romanis. Spartacus occidit equum suum, dicens quod si adeptus foret omnium equi vellet, si amisit, non tentantur, fugere, Spartacus, misit se in primo adversum Romanum militem, et occisis, eiusmodi milites romanorum ictibus ut non corpus est inventus. Quidam pars exercitus fugit et sparsus circa montes.

Spartacus Romam adiit, consulesque iterum vicit sed destitit progredi Romam recepitque se in Italiam meridianam.

FortunaRecensere

De communisto Spartaci cultuRecensere

Carolus Marx valde Spartacum admiratus est, qui eum "virum mirabilissimum ex omnibus quos antiquitas genuit[2]" vocavit. Pompeium autem, in eadem epistula, vituperavit.

Rosa Luxemburg et Carolus Liebknecht grecem socialistam a Spartaci nomine nuncupatum creaverunt .

In cultura populariRecensere

BibliographiaRecensere

Scriptores antiquiRecensere

Nexus externiRecensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad Spartacum spectant.

Hic invenies epitome de bello spartacio

  Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes!

NotaeRecensere

  1. "De stipendiario Thrace", Florus, II, 8
  2. "der famoseste Kerl, den die ganze antike Geschichte aufzuweisen hat", Carolus Marx, Epistula ad Engels die 27 februari 1861 scripta, MEW (Marx-Engels-Werke), 30, 160