Tragoedia in musica (Francice tragédie en musique), etiam tragoedia lyrica (tragédie lyrique) appellata, est genus operae Francicae ab Ioanne Baptista Lully introductum et ab eius adsectatoribus usque ad alterum dimidium saeculi duodevicensimi adhibitum. Exempla huius generis usitate in fabulis ex mythologia classica vel Italicis Tassi et Ariosti carminibus epicis conduntur. Argumenta finem tragicum habere non potuerunt (revera eae plerumque non habent) sed eorum effectus nobilis et elatus esse debuit. Ordinariis generis exempliis sunt actus quinque. Superiora generis opera prologum allegoricum secuta sunt, qui, Ludovico XIV vivo, nobilia regis ingenia et eius virtum bellicum plerumque celebraverunt. Quoque actui usitate est exemplar fundamentale, quod in aria incipit, qua una ex personis principalibus animi motus exprimit; tum sequitur diverbium, cantibus recitatoriis ariisque brevibus (petits airs) immixtis, ubi propositum principale argumenti fit. Quisque actus usitatus in divertissement? finitur, quod magnas potestates choro et saltatoribus offert. Compositores ordinem harum proprietatum intra actum ob causas dramaticas aliquando mutaverunt.

Ludovicus XIV, rex Franciae (1638–1715). Tabula ab Hyacintho Rigaud picta (1701).

Notabilia generis exemplaRecensere

Praeter Lully, potentissimus tragoediarum in musica compositor fuit Ioannes Philippus Rameau, cuius quinque exempla res summo artificio huius generis factae plerumque habentur. Certus autem liber populo gratus Médée, tragoediam Marci Antonii Charpentier, sic designat: "fortasse elegantissima saeculi septimi decimi opera Francica."[1] Saeculo duodevicensimo, Scylla et Glaucus, sola tragoedia in musica Ioannis Mariae Leclair, a nonnullis similiter laudata est. Alii compositores huius generis spectatoribus dilecti sunt Andreas Campra (Tancrède, Idoménée), Marinus Marais (Alcyone), et Michael Pignolet de Montéclair (Jephté).

Index maiorum tragoediarum in musica aevi BarociRecensere

 
Ioannes Baptista Lully, "Pater Operae Francicae."

Ioannes Baptista LullyRecensere

Opera filiorum LullyRecensere

Pascal CollasseRecensere

 
Scalptura ex Almanach Royal ('Annales Regii', 1682) Charpentier habita.[2]

Marcus Antonius CharpentierRecensere

Henricus DesmaretsRecensere

Marinus MaraisRecensere

Elisabetha Jacquet de La GuerreRecensere

Carolus Hubertus GervaisRecensere

Andreas Cardinal DestouchesRecensere

Andreas CampraRecensere

Theobaldus di GattiRecensere

Ioannes Féry RebelRecensere

Franciscus BouvardRecensere

Ludovicus de La CosteRecensere

Toussaint Bertin de la DouéRecensere

Ioannes Baptista StuckRecensere

Iosephus Franciscus SalomonRecensere

Ioannes Baptista MathoRecensere

Ioannes Josephus MouretRecensere

Franciscus Francoeur et Franciscus RebelRecensere

Iosephus Nicolaus Pancrace RoyerRecensere

Michel Pignolet de MontéclairRecensere

 
Ioannes Philippus Rameau, innovator saeculi duodevicensimi.

Ioannes Philippus RameauRecensere

Carolus Ludovicus MionRecensere

Franciscus Colinus de BlamontRecensere

Ioannes Maria LeclairRecensere

Marchio de BrassacRecensere

Antonius DauvergneRecensere

Ioannes Iosephus de MondonvilleRecensere

NotaeRecensere

  1. Anglice: "arguably the finest French opera of the seventeenth century" (Viking Opera Guide).
  2. Pro hac repraesentatione, vide François Filiatrault, "Un menuet de Charpentier sur un almanach royal," et Patricia M. Ranum, "Un portrait présumé de Marc-Antoine Charpentier," ambo in libro Marc-Antoine Charpentier, un musicien retrouvé, ed. Catherine Cessac (Sprimont: Mardaga, 2005), 8–23.

BibliographiaRecensere