Andromaque est tertia tragoedia a Francogallico poeta Iohanne Racine composita et prima quae hodieque in magnis eius operibus numeratur. Anno 1667 die 17 Novembris Parisiis primum docta est et editio typographica Madame dedicata - hoc est Angliae regis Caroli I et Henriettae Mariae filiae, Henrici IV nepti - quae et ipsa ut Andromache patre victo in exsilium proficisci coacta erat[1]. Poeta argumentum in primis e tertio libro Aeneidis[2], sed etiam ex Euripidea Andromacha sumpsit. Ad Andromachae mores fingendos Iliadem secutus est adeo ut ne eam Pyrrhi concubinam faceret Astyanactem alio infante supposito fraude salvatum matrem in Epirum sequi voluerit[3] et auctores antiquos Pyrrho liberos e captiva Troiana natos tribuentes neglexerit. Apud Racine Orestes Hermionen amat quae Neoptolemum sponsum amat quae captivam suam Andromachen amat quae Hectoris memoriae et eorum filio Astyanacti fidem servat. Ita fatalibus retibus haerent omnes illae personae.

Titulus primae editionis (1668).

PersonaeRecensere

Res Buthroti in Pyrrhi palatio aguntur.

NotaeRecensere

  1. Jean-Émile Morel, "La vivante Andromaque", Revue d'Histoire littéraire de la France, 1924ː 604-619
  2. Versus 292-332.
  3. Versus 70-76.

Plura legere si cupisRecensere

 
Mlle Du Parcː prima Andromachae personae interpres.

Nexus externiRecensere