Publius Rupilius (natus saeculo 2 a.C.n., mortuus circa annum 121 a.C.n.) vir publicus ac iuris peritus Romanus fuit.

Cursus honorumRecensere

Anno 135 a.C.n. aut antea praetor erat, anno 132 a.C.n. consul electus una cum Publio Popillio Laenate collega eos, qui Tiberii Sempronii Gracchi fautores fuerant, persequebatur[1]. Deinde proconsul Siciliam post seditionem servorum suppressam "Lege Rupilia" reformavit[2]. Aegre tulit quod frater consulatum adeptus non erat atque paulo post mortuus est[3].

BibliographiaRecensere

NotaeRecensere

  1. Marcus Tullius Cicero, Laelius de amicitia 37; Valerius Maximus III 7,1
  2. Marcus Tullius Cicero, In Verrem, II 2; Valerius Maximus VI 9,8; Titus Livius, Periochae 59
  3. Marcus Tullius Cicero, Pro Laelio 73; Tusculanae disputationes, IV 40


Antecessores:
Lucius Calpurnius Piso Frugi et Publius Mucius Scaevola
Consul
132 a.C.n.
cum
Publio Popillio Laenate
Successores:
Lucius Valerius Flaccus et Publius Licinius Crassus Dives Mucianus