Aperire sectionem principem
"Antrum Platonicum." Scalptura Ioannis Saenredam, secundum Cornelium Harlemensem, 1604. Albertina Vindobonae.
Allegoria Speluncae. Laeva, a summa ad imam: Sol, res naturales, umbra rerum naturalium, ignis, res artificiosae, umbrae rerum artificiosarum, gradus allegoriae. Dextra, a summa ad imam: notio "bona," notiones, res mathematicae, lux, animalia et res, imago, Analogia Solis, Analogia Lineae Divisae.

Antrum Platonicum,[1][2][3] a Platone, philosopho Graeco, in opere Politia (514a–520a) offertur ad comparandum effectum educationis (παιδεία) et eius inopiae in nostro natura realitatis. Formam habet dialogi Glauci, fratris Platonis, et Socratis docentis, ab hoc narrati. Allegoria post Analogiam Solis (508b–509c) et Analogiam Lineae Divisae (509d–513e) praebetur. Coniunctio omnium trium doctrinarum et dialecticae ad finem librorum septimi et octavi (531d–534e) describuntur.

FortunaRecensere

Nexus interni

NotaeRecensere

  1. Vide titulum imaginis nostri
  2. "Spelunca Platonis": ad pedem huius paginae
  3. "Parabola Speluncae": vide sub rubrica "Geruasius Tilleberiensis"
  4. Jeremy Griffith, A Species In Denial (Sydneii: WTM Publishing & Communications, 2003, ISBN 1-74129-000-7), 83.

BibliographiaRecensere

Nexus externiRecensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad allegoriam speluncae spectant.