Nearchus Cretensis, Androtimi ex urbe Latone Cretae filius sed Amphipoleos incola, fuit praefectus earum Alexandri Macedonis navium quae ab ostiis Indi ad ostia Euphratis vectae sunt et auctor operis hodie deperditi de hac navigatione.

Nearchus in nuptiis Macedonum et Persarum anno 324 a.C.n. filiam Mentoris et Barsinae (nomine hodie ignoto) duxit. In convivio Alexandri Magni novissimo anno 323 a.C.n. interfuit. Quo mortuo Nearchus Heraclem ut successorem regni proposuit, frustra. Fuit postea sectator praecipue Antigoni; iussu Antigoni, Demetrio Poliorcetae adfuit anno 312 a.C.n. in proelio iuxta Gazam commisso. Annis insequentibus nihil scitur de rebus gestis Nearchi.

OperaRecensere

Fontes de vita NearchiRecensere

BibliographiaRecensere

  • Helmut Berve, Das Alexanderreich auf prosopographischer Grundlage (Monaci: Beck, 1926) i.544 (vol. 2 pp. 269-272)
  • "Prosopography of Antigonos's Friends and Subordinates" in Richard A. Billows, Antigonos the One-Eyed and the Creation of the Hellenistic State (Berkeley: University of California Press, 1990) no. 77, p. 406
  • H. Berve in Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft edd. G. Wissowa et alii (Stuttgart, 1893-1972 ~ ~)
  • Fridericus Dübner, Carolus Mullerus, edd., Arriani Anabasis et Indica; reliqua Arriani et scriptores de rebus Alexandri Magni; Pseudo-Callisthenis historia fabulosa (Parisiis: Didot, 1846) Textus fasc. 2 pp. 58-71 (vide pp. 428-441 versionis archive.org) (Graece, Latine)
  • W. W. Tarn, Alexander the Great. Vol. 2: Sources and studies (Cantabrigiae, 1948)