Villanicus,[1] sive carmen villanicum[2] (Hispanice: villancico ; Lusitanice: vilancete), fuit musicum Hispaniae et Lusitaniae genus, saeculis XV, XVI, et XVII creatum, praecipue in Castella, quod modum madrigalium sequitur. Orta sunt haec carmina in poematibus carminibusque incolarum urbium seu villanorum. Saepe haec carmina cum panduriis, lautis, et vihuelis canta sunt. Ioannes de Encina et Matthaeus Fletxa Vetus noti sunt ob carmina villanica.

Liber carminum villanicorum Ducis Calabriae

Nunc carmina Christi Natalis carmina villanica in Hispania vocantur.

Literaria et musicalis formaRecensere

Villanici classici sunt carmina qui habent octo syllabae. In musica, duo partes villanicus sunt: A et B. A ingeminat illi.

Nexus interni

NotaeRecensere

  1.   Fons nominis Latini desideratur (addito fonte, hanc formulam remove)
  2. Fons in dubia.
  Haec stipula ad musicam spectat. Amplifica, si potes!