Segusium

Italiae municipium
(Redirectum de Segusio)
Wikidata-logo.svg Segusium
Res apud Vicidata repertae:
Civitas: Italia
Locus: 45°8′0″N 7°3′0″E
Numerus incolarum: 6 340
Zona horaria: UTC+1, UTC+2
Situs interretialis

Gestio

Procuratio superior: Urbs metropolitana Taurinensis

Geographia

Superficies: 10.99 chiliometrum quadratum
Territoria finitima: Buxolinum Secusiensium, Gallio, Mediana, Mons Pantharius, Glareariae, Mathiae

Coniunctiones urbium

Urbes gemellae: Brigantium, Paula, Barnastapula

Tabula aut despectus

Segusium: situs

Segusium[1][2][3][4][5][6] (-ii, n.) (alia nomina: Secusia,[7] Seuxia,[7] Segusia[2][4][5][7]) (Italiane: Susa) est Urbs Italiae et municipium, circiter 6 690 incolarum, in Regione Pedemontio et in Urbe metropolitana Taurinensi situm. Urbani Segusienses[1] vel Segusini[2] appellantur.

Despectus in Segusium

InsigneRecensere

GeographiaRecensere

Clari civesRecensere

NatiRecensere

Aedificia egregiaRecensere

  • Ecclesia cathedralis S. Iusti,
  • Anphitheatrum romanum,
  • Arcus Augusti,
  • Aquae ductus romanus.

Ecclesia Catholica RomanaRecensere

Segusium sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae est. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Segusiensis[1] est. Nunc (anno 2013) episcopus est Alphonsus Badini Confalonieri.

Fractiones, vici et loci in municipioRecensere

FractionesRecensere

Castelpietra, Coldimosso, San Giuliano, Traduerivi.

Municipia finitimaRecensere

Bussoleno, Giaglione, Gravere, Mattie, Meana di Susa, Mompantero.

Nexus interni

Nexus externiRecensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad Segusium spectant.

PinacothecaRecensere

NotaeRecensere

  1. 1.0 1.1 1.2 Cf. "Dioecesis Segusiensis" e The Hierarchy of the Catholic Church (situs a Davide M. Cheney elaboratus) (Anglice)
  2. 2.0 2.1 2.2 J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3}
  3. Alberto Nocentini, Toponimi italiani: origine ed evoluzione in "Toponomastica"
  4. 4.0 4.1 G. Casalis, Dizionario geografico storico-statistico-commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna (Taurinis: Maspero, 1833-1856)}
  5. 5.0 5.1 R. Ambrogio, Nomi d'Italia. Origine e significato dei nomi geografici e di tutti i comuni (Novariae: Istituto Geografico De Agostini, 2009)
  6. A. Chiusole, Il mondo antico, moderno, e novissimo, ovvero Breve trattato (Venetiarum: G. B. Recurti, 1749)
  7. 7.0 7.1 7.2 G. B. Pellegrini, Toponomastica italiana (Mediolani: Hoepli, 1990)
  8.   Fons nominis Latini desideratur (addito fonte, hanc formulam remove)
  Haec stipula ad urbem spectat. Amplifica, si potes!