Aperire sectionem principem
Meridiana aedificii frons, sinistra ab ecclesia Sancta Maria in Vallicella

Oratorium Sancti Philippi Neri (Italice Oratorio di S. Filippo Neri, vel saepius Oratorio dei Filippini) est coninunctio aedium Romae, maxima ex parte saeculo decimo septimo exstructa. Aedificium inter potissima Francisci Borromini opera numeratur.[1] Congregatio Oratorii et ipsum aedificium generi musico ibi orto nomine oratorii dederunt.[2][3] Aedificium imprimis notum est ob frontem meridianam. Praeterea etiam Bibliothecam Vallicellianam, antiquissimam Romae bibliothecam publicam, comprehendit.[4]

Nexus externiRecensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad Oratorium Sancti Philippi Neri spectant.

NotaeRecensere

  1. Braunfels: Kleine italienische Kunstgeschichte, p. 429.
  2. Grundmann (Hrsg.): Architekturführer Rom, p. 211.
  3. Wundram (ed.), Reclams Kunstführer, p. 246.
  4. Wiesel, Rom: Ein Kunst- und Reiseführer, p. 221.
  Haec stipula ad architecturam spectat. Amplifica, si potes!
  Haec stipula ad musicam spectat. Amplifica, si potes!