Franciscus Patricius (Italiane Francesco Patrizi da Cherso ; 25 Aprilis 15296 Februarii 1597) fuit philosophus et scientiae ac humanista aevo Renascentiae ductus Venetus doctrina Neoplatonismi. Studium et Aristotelis, Platonis, hermetismi et elementorum alchemicae fecit. Sua alma mater fuit Universitas Patavina.

Franciscus Patricius

Opera Latine scriptaRecensere

 
Della nuova geometria, 1587
  • Artis historiae penus. Octodecim scriptorum tam veterim quam recentiorum monumentis. Basileae, Ex officinia Petri Paterna, 1579.
  • Della Historia dieci dialoghi. Venetia: Appresso Andrea Arrivabene. 1560.
  • De historia dialogi X. Con Artis historicae penus. Basiliae. 1579.
  • De rerum natura libri ii. priores. Aliter de spacio physico; aliter de spacio mathematico. Ferrariae: Victorius Baldinus 1587.
  • De spacio physico et mathematico. Ed. Helene Vedrine. Lutetiae: Libr. philosophique J. Vrin, 1996.
  • Discussionum Peripateticarum tomi iv, quibus Aristotelicae philosophiae universa Historia atque Dogmata cum Veterum Placitis collata, eleganter et erudite declarantur. Basileae. 1581
  • Nova de Universis philosophia. (Ad calcem adiecta sunt Zoroastri oracula cccxx. ex Platonicis collecta, etc. Ferraria. 1591, Venetiae 1593.
  • Apologia ad censuram,

BibliographiaRecensere

  • Brickman, B. 1941. An Introduction to Francesco Patrizi's Nova de Universis Philosophia. Novi Eboraci.

Nexus externiRecensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad Franciscum Patricium spectant.