Aperire sectionem principem

Vide etiam paginam discretivam: Casalis Novus (discretiva)

Mandurium
Manduria
Insigne Mandurii
Imago Mandurii

Imago Mandurii

Nomina Latina alia: Mandorra, Mandorium, Mandonium, Mandula, Mandycium; olim Casale Novum, Casalis Novus
Messapice: Mandorra
Graece: Μανδόριος / Μανδόνιον , ex
olim: Casalnuovo
Administratio
Terra: Flag of Italy.svg Italia
Regio: Apulia
Provincia: Tarentina
Indicia fundamentalia
Coordinata: ° ′ ″ Sept., ° ′ ″ Ort.
Incolae: 31 420 (2016)
Vici: vide: Fractiones, vici et loci in municipio
Municipia proxima: Franca Villa (BR), Herchiae seu Terra Hercularum Messapicarum (BR) (BR), Marubium, Portus Caesareus (LE), Sava, Uriae vel Uria (BR), Vetrana
Res aliae
Zona temporalis: UTC+1
Nota autocineti: TA
Nomen incolarum: Manduriani
Charta

Communis provinciae locatio in Italia

Locatio Mandurii in provincia Tarentina

Pagina interretialis

Mandurium[1] (-ii, n.) seu Mandorra[1] (-ae, f.) (alia nomina: Mandorium, Mandonium[2], Mandula[3], Mandycium[4], Manduria[5][6]; olim Casale Novum, Casalis Novus) (Italiane: Manduria) est Urbes Italiae et municipium, circiter 31 420 incolarum, in Regione Apulia, in Provincia Tarentina et in Sallento historica ac geographica terra situm. Urbani Manduriani appellantur.

InsigneRecensere

GeographiaRecensere

OeconomiaRecensere

HistoriaRecensere

Clari civesRecensere

Urbis administratioRecensere

Aedificia egregiaRecensere

  • Platea "Garibaldi"

Ecclesia Catholica RomanaRecensere

Fractiones, vici et loci in municipioRecensere

FractionesRecensere

Uggiano Montefusco, Campo dei Messapi, San Pietro in Bevagna, Specchiarica, Torre Colimena.

LociRecensere

Municipia finitimaRecensere

Nexus interni

Nexus externiRecensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad Mandurium spectant.

PinacothecaRecensere

NotaeRecensere

  1. 1.0 1.1 F. Sacco, Dizionario geografico-istorico-fisico del Regno di Napoli (Neapolis: Vincenzo Flauto, 1796) Tomo I Tomo II Tomo III Tomo IV}
  2. J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
  3. J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
  4. J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
  5. F. Ferrari, Lexicon geographicum, 1667
  6. G. B. Pellegrini, Toponomastica italiana (Mediolani: Hoepli, 1990)
  7. RDL 14 Februarii 1895
  Haec stipula ad urbem spectat. Amplifica, si potes!