Fuga est actus devitans cum hominibus tum ceteris animantibus periculis, minis aliisque incommodis inlatus. Saepissime repentina est et celeris, ideoque fuga per metonymiam rapidum cursum significat, sicut temporum fuga.[1] Praeterea effusa esse solet et sine fine praemeditato, nisi forte fugiens perfugium vel refugium sibi praecogitavit.

Aeneae cum suis a Troia fuga

Qui fugae se dedit, profugus dicitur. Qui autem ex custodia effugit, fugitivus vocatur; apud antiquos fugitivus erat servus, "qui extra domini domum fugae causa, quo se a domino celaret, mansit."[2] Praeterea animalia ex saeptis nidisve effugientia fugitiva sunt.[3]

Fuga musica digna est, quae separatim tractetur.

NotaeRecensere

  1. Seneca, Brev. 9.3; Horatius Carm. 3.30.5.
  2. Digesta 17.pr.
  3. Varro, Rust. 3.16.21.