Lingua Gondvanensis

lingua
Lingua Gondvanensis
Taxinomia:
Locutores: 2 700 000
Sigla: 1 —, 2 gon, 3 gon, gno
Status publicus
Officialis nusquam
Privata India
Litterae: Traditio Gondvanensis
Scriptura: praecipue Latina
Procuratio: nulla
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae

Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae

Lingua Gondvanensis[1] ad divisionem familiae Dravidicae australocentralem pertinet. In India a locutoribus fere 2 700 000 adhibetur,[2] qui in civitatibus Maharashtra orientali et Madhya Pradesh meridiorientali reperiuntur. Dialectus meridionalis in civitatibus Chhattisgarh meridionali et occidentali et Andhra Pradesh boreoccidentali adhibita sub nomine Koi Gondi recognitur.

Nexus externiRecensere

BibliographiaRecensere

  • Charles Chenevix Trench, Grammar of Gondi as spoken in the Betul District, Central Provinces, India, with Vocabulary, Folk-Tales, Stories and Songs of the Gonds. Vol. 1: Grammar. Madras: Government Press, 1919
  • Shamrao Hivale, Verrier Elwin, Songs of the Forest; The Folk Poetry of the Gonds. London: Allen & Unwin, 1935
  • Clement F. Moss, An Introduction to the Grammar of the Gondi Language. [Juddulpore?]: Literature Committee of the Evangelical National Missionary Society of Sweden, 1950
  • Setumadhava Rao Pagdi, A Grammar of the Gondi Language. [Hyderabad] 1954
  • Sanford B. Steever, "Gonḍi" in Sanford B. Steever, ed., The Dravidian Languages (Londinii: Routledge, 1998) pp. 270-297
  • P. S. Subrahmanyam, Descriptive Grammar of Gondi. Annamalainagar: Annamalai University, 1968

NotaeRecensere

  1. Christianus Lassen, Institutiones linguae Pracriticae (Bonnae, 1837) (Textus apud Google Books) appendix p. 13.
  2. 2 713 790 secundum censum Indicum anni 2001; 2 600 000 anno circiter 1997 secundum Ethnologue.