Quantum redactiones paginae "Lingua Latina ecclesiastica" differant

m
multos exemplos ---> multa exempla. &c.
m (robot Adding: fr:Latin ecclésiastique)
m (multos exemplos ---> multa exempla. &c.)
'''Latina Ecclesiastica''' est lingua latinaLatina adhibita ab [[Ecclesia Catholica Romana]]. In se, non differt a [[Lingua Latina]] ab aliis exercita, eadem utens gramatica, vocabulario, et cetera, sed nota fert contextus sui. Ecclesia Catholica usus est latinaLatina lingua iam a saeculo fere tertia usque ad hodie, et ergo videtur mutationes ferre per cursus saeculorum. Latina Tamen, latinatamen lingua, sive ecclesiastica, sive saecularis, exstat exempla continuitatis et stabilitatis. Latina Ecclesiastica generaliter loquitur [[Pronuntiatio Ecclesiastica|pronuntiatione ecclesiastica]], quae differt a [[Pronuntiatio Latina|pronuntiatione academica]].
 
==Ortus Ecclesiasticae Latinitatis==
[[Novum Testamentum]] [[Lingua Graeca|graece]] scribitur, et graecam et [[Lingua Hebraica|hebraicam]] linguas locuta est ecclesia primitiva per primum saeculum. Nonnulli tamen homines, [[Tertullianus]],; perexempli exemplumgratia, aetatis classici graecamGraecam non intellexerunt linguam, et ergo, iam a saeculo secundo, initialiter in [[Africa]] Septentrionali, coeperunt latinam adhibere linguam in orationibus et colloquiis suis. Stylus huius latinitatis portebat signum latinaeLatinae provincialisProvincialis africanaeAfricanae, sed magis usus graeciGraeci et hebraiciHebraici qui eum antecedebat in orationibus christianisChristianis. Illo tempore, [[Biblia|Biblia sacraSacra]] vertebantur in "[[veterem latinam]]" versionem, qui portabant multosmulta exemplosformarum constructionumHebraicarum hebraicarumexempla; e.g.exempli gratia, "Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercitum."
 
[[Novum Testamentum]] [[Lingua Graeca|graece]] scribitur, et graecam et [[Lingua Hebraica|hebraicam]] linguas locuta est ecclesia primitiva per primum saeculum. Nonnulli tamen homines, [[Tertullianus]], per exemplum, aetatis classici graecam non intellexerunt linguam, et ergo, iam a saeculo secundo, initialiter in [[Africa]] Septentrionali, coeperunt latinam adhibere linguam in orationibus et colloquiis suis. Stylus huius latinitatis portebat signum latinae provincialis africanae, sed magis usus graeci et hebraici qui eum antecedebat in orationibus christianis. Illo tempore, [[Biblia|Biblia sacra]] vertebantur in "[[veterem latinam]]" versionem, qui portabant multos exemplos constructionum hebraicarum; e.g. "Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercitum."
 
==Latinitas Ecclesiastica Classica==
Christiana fide religione Imperiiimperii facta, latinitasLatinitas ecclesiasticaEcclesiastica locum assumpsit inter praecipuos eventos culturae Imperii Romani. Non abandonavit, tamen, formas particularessingulares abandonavit, cum expressiones haec formabant "registrum" singularem pro oratione et discursis sacris. Ergo, sonus huius latinitatisLatinitatis, qui antequam forsitan imperfectum vocasset, ferebat sensum orationis et vitae christianaeChristianae. Caute distingubaturdistinguebatur a latinaLatina religiosa pagana, utens, e.g.exempli "gratia ''precibus"'' in loco "''orationum," "altare"'' in loco "''arae,"'' et aliis. Latina ecclesiasticatamen Ecclesiastica huius aetatis, tamen, nullum carebat a latinaLatina classica optima, et auctores sicut [[Leo Magnus]], [[Augustinus|Aurelius Augustinus]], [[Ambrosius]], et alii scribebant latinamLatinam vere pulcram scripserunt. Renovavit Illoillo tempore, [[Hieronymus|Sanctus Hieronymus]] renovavit translationem sacrarum scripturarum, [[Biblia Vulgata]] formans, mantenes {???} tamen stricte unitatem cum formis hebraicisHebraicis et graecisGraecis, et cum vetere latina versione.
 
Christiana fide religione Imperii facta, latinitas ecclesiastica locum assumpsit inter praecipuos eventos culturae Imperii Romani. Non abandonavit, tamen, formas particulares, cum expressiones haec formabant "registrum" singularem pro oratione et discursis sacris. Ergo, sonus huius latinitatis, qui antequam forsitan imperfectum vocasset, ferebat sensum orationis et vitae christianae. Caute distingubatur a latina religiosa pagana, utens, e.g. "precibus" in loco "orationum," "altare" in loco "arae," et aliis. Latina ecclesiastica huius aetatis, tamen, nullum carebat a latina classica optima, et auctores sicut [[Leo Magnus]], [[Augustinus|Aurelius Augustinus]], [[Ambrosius]] et alii scribebant latinam vere pulcram. Illo tempore, [[Hieronymus|Sanctus Hieronymus]] renovavit translationem sacrarum scripturarum, [[Biblia Vulgata]] formans, mantenes tamen stricte unitatem cum formis hebraicis et graecis, et cum vetere latina versione.
 
==Latinitas Ecclesiae Medievalis==
Tempore medii aetatis, per orbem occidentalem, lingua latinaLatina est mutata in linguas hodiernas, et ergo nonnulli textus illius aetatis portant signum istius progressi. Multi tamen auctores utebantur lingua latinaLatina secundum regulas classicas, adhibentes stylum sui generis. Latina medievalis legatur cum formis sacris de quibus iam locuti sumus in bibliaBiblia Sacra et orationibus, sed etiam representat aetatem quem non confidit in rhetoricam sicut antiqui, sed magis in logicam directam [[Scholastici|scholasticorum]]. Ergo Latina ecclesiasticaEcclesiastica medievalis, e.g.exempli gratia [[Thomas Aquinas|Sancti Thomae Aquinati]] vel [[Isidorus Hispalensis|Isadorii]] vel [[Sanctus Bonaventurus|Sancti Bonaventuri]], usa est constructionibus brevibus et claris, sine decorationibus oratoricis. Latinitas huius aetatis notatur per usus amplius praepositionum, e.g.exempli "Ingratia ''in illo tempore"'' locusloco "''illo tempore",'' et mutationes sensuum aliorum verborum; e.g.exempli "Iuxtagratia ''iuxta Petrum Lombardum"'' locusloco "Secundum''secundum Petrum Lombardum."''
 
Tempore medii aetatis, per orbem occidentalem lingua latina est mutata in linguas hodiernas, et ergo nonnulli textus illius aetatis portant signum istius progressi. Multi tamen auctores utebantur lingua latina secundum regulas classicas, adhibentes stylum sui generis. Latina medievalis legatur cum formis sacris de quibus iam locuti sumus in biblia et orationibus, sed etiam representat aetatem quem non confidit in rhetoricam sicut antiqui, sed magis in logicam directam [[Scholastici|scholasticorum]]. Ergo Latina ecclesiastica medievalis, e.g. [[Thomas Aquinas|Sancti Thomae Aquinati]] vel [[Isidorus Hispalensis|Isadorii]] vel [[Sanctus Bonaventurus|Sancti Bonaventuri]] usa est constructionibus brevibus et claris, sine decorationibus oratoricis. Latinitas huius aetatis notatur per usus amplius praepositionum, e.g. "In illo tempore" locus "illo tempore", et mutationes sensuum aliorum verborum; e.g. "Iuxta Petrum Lombardum" locus "Secundum Petrum Lombardum."
 
==Latinitas Ecclesiastica Post Medievalis==
Saeculo XV, multi homines desiderebant invenire et studiare res antiquorum, in artibus, architectura, et cultura, et pro omnibus his, opportebant linguas latinamLatinam, graecamGraecam, et hebraicam scire. Ergo magni momentis fuit scire et adhibere latinam classicam., et ErgoLatinitas latinitas ecclesiasticaEcclesiastica huius aetatis utitur terminis et constructionis ornatis, saepe cum referentiis classicis. Si legitur [[Aeneas Silvii Picolomini]] (Pius PP. II) vel [[Desiderius Erasmus]], videtur latinitasLatinitas nimis elevata. Etiam eo tempore vocabularium classicum adhibitur, e.g. "''templum"'' loco "''ecclesiae"'' vel "''divus"'' loco "''sanctus".''
 
Saeculo XV, multi homines desiderebant invenire et studiare res antiquorum, in artibus, architectura, et cultura, et pro omnibus his, opportebant linguas latinam, graecam, et hebraicam scire. Ergo magni momentis fuit scire et adhibere latinam classicam. Ergo latinitas ecclesiastica huius aetatis utitur terminis et constructionis ornatis, saepe cum referentiis classicis. Si legitur [[Aeneas Silvii Picolomini]] (Pius PP. II) vel [[Desiderius Erasmus]], videtur latinitas nimis elevata. Etiam eo tempore vocabularium classicum adhibitur, e.g. "templum" loco "ecclesiae" vel "divus" loco "sanctus"
 
==Latinitas Ecclesiastica Moderna==
Ultimis in saeculis, lingua latinaLatina evanuitur a discursis academicis et diplomaticis, sed adhuc exercetatur ab [[Ecclesia Catholica|Ecclesia]]. Lingua fuit instructionis theologicae usque secundum medium saeculi vigesimi, et etiam lingua liturgiae, symbolum dans unitatis ecclesiae, quae una lingua orabat. Annis tamen 1960is1960, linguae vernaculares introducebantur in liturgiam et instructionem, maioris intellectionis causa. Latina adhuc est lingua prima liturgiae, et lingua decretorum ecclesiae. Cum lingua non sit res usus quotidianae, saepe accipit formas elevatas. Videtur in latinitateLatinitate [[Ioannes Paulus II|Ioannis Pauli II]] vel [[Benedictus XVI|Benedicti XVI]].
 
<!--{{Spoken Wikipedia|La-Latina Ecclesiastica-article.ogg|2006-Mar-12}}-->
Ultimis in saeculis, lingua latina evanuitur a discursis academicis et diplomaticis, sed adhuc exercetatur ab [[Ecclesia Catholica|Ecclesia]]. Lingua fuit instructionis theologicae usque secundum medium saeculi vigesimi, et etiam lingua liturgiae, symbolum dans unitatis ecclesiae, quae una lingua orabat. Annis tamen 1960is, linguae vernaculares introducebantur in liturgiam et instructionem, maioris intellectionis causa. Latina adhuc est lingua prima liturgiae, et lingua decretorum ecclesiae. Cum lingua non sit res usus quotidianae, saepe accipit formas elevatas. Videtur in latinitate [[Ioannes Paulus II|Ioannis Pauli II]] vel [[Benedictus XVI|Benedicti XVI]].
 
{{Spoken Wikipedia|La-Latina Ecclesiastica-article.ogg|2006-Mar-12}}
 
[[Categoria:Lingua Latina]]
94 421

recensiones