Quantum redactiones paginae "Dido" differant

1 268 octeti additi ,  1 year ago
correxi et auxi
(correxi et auxi)
{{Videdis|Dido (discretiva)}}
 
[[Fasciculus:VergiliusRomanusFolio100v.gif|thumb|Cena Didonis et Aeneae in libro manu scripto saec. V (nomine "[[Vergilius Romanus]]"), pictasaec. 5./6.)]]
[[Fasciculus:HeinrichMeister Friedrichdes FügerVergilius 006Vaticanus 001.jpg|thumb|Dido,Mors opusDidonis Henrici([[Vergilius FredericiVaticanus]], Fügercirca abannum anno [[1792]].400)]]
[[Fasciculus:Heinrich Friedrich Füger 006.jpg|thumb|Dido, opus Henrici Frederici Füger (anno [[1792]]]]
 
'''Dido''' (etiam '''Elissa''' et '''Theiossô''' appellata), secundum traditionem Graeco-Romanam fuit conditrix et prima [[Carthago|Carthaginis]] regina.
'''Dido''' (a nonnullis '''Elissa''' quoque appellata), filia Beli Tyriorum regis, primis nuptiis Sichaeo iuncta erat. Quem cum Pygmalion, frater Didonis, thesauros eius cupiens, interfecisset, illa somniis monita thesauris clam effossis navem conscendit et in Africam delata est. Ibi tantum sibi soli emit, quantum taurino corio posset circumdare. Quo in loco cum corium in tenuissimas partes desecuisset spatiumque satis amplum complexa esset, urbem condidit, quam [[Carthago|Carthaginem]] appellavit. Deinde cum Iarbas rex nuptias eius ambiret recusantemque vi et armis cogeret, sibi ipsi manus intulit.
 
'''Dido'''Traditur (aeam nonnullis '''Elissa''' quoque appellata), filiafiliam Beli Tyriorum regis, fuisse et primis nuptiis Sichaeo iunctaiunctam eratesse. Quem cum Pygmalion, frater Didonis, thesauros eius cupiens, interfecisset, illaillam somniis monitamonitam thesauris clam effossis navem conscenditconscendisse et in Africam delata estesse. Ibi tantum sibi soli emitemisse, quantum taurino corio posset circumdarecircumdari. Quo in loco cum corium in tenuissimas partes desecuisset spatiumque satis amplum complexa esset, urbem condiditcondidisse, quam [[Carthago|Carthaginem]] appellavitappellavisset. Deinde cum Iarbas rex nuptias eius ambiret recusantemque vi et armis cogeret, sibi ipsi manus intulitintulisse.
[[Vergilius]] fabulatur [[Aeneas|Aeneam]] capta Troia profugum vi tempestatis Carthaginem esse delatum et Didonem - amore eius captam sed ab eo desertam - mortem sibi conscivisse. Soror Didonis erat [[Anna (Aeneis)|Anna]] quae pyram ad placendum Didonem fecit.
Ad pueros discendos in formam libri nubeculati hanc fabulam delineatrix batavica [[Magda van Tilburg]] redegit (Vergilius Dido et Aeneas, sumptibus C.C. Büchner, Bambergae, isbn: 978-3-7661-5607-5, 56 p.) {{ling|latine}}
 
Dido imprimis ex [[Vergilius|Vergilii]] poetae [[Aeneis|Aeneide]] nota est, quo in libro sors Didonis cum [[Aeneas|Aeneae]] fato coniuncta est. Ut Vergilius narrat, Aeneas [[Troia]] capta profugus vi tempestatis Carthaginem delatus a Didone hospitio receptus est. In amorem mutuum inciderunt; quod autem Aeneas ab Iove sive a fato iussus Didonem demum deseruit, ea mucrone ab Aenea dono dato in pyra, quam soror [[Anna (Aeneis)|Anna]] inflmammavit, mortem sibi conscivit.
== Multa nomina: Elissa, Dido, Theiossô ==
{{tiro}}
Didoni tria nomina sunt:
 
== MultaTria nomina: Elissa, Dido, Theiossô ==
- Elissa lingau phoenicia
Varie tria nomina reginae a radicibus [[Linguae Semiticae|semiticis]] deducuntur:
*Barton opinatur ''Didonem'' epitheton esse eiusdem radicis Semiticae ac ''[[David]]'', "amatam" sive "amatum" significantem.<ref>Barton, ''Semitic and Hamitic Origins'' (1934), p. 305.</ref> Alii Didonem "migrantem" sonare putant.<ref>Noël, Marie‐Pierre (2014), Élissa, la Didon grecque, dans la mythologie et dans l’histoire (PDF) (Francice), Université de Montpellier</ref><ref>María Eugenia Aubet, ''Tiro and the Phoenician colonies of the West'', ed. 2., Bellaterra, 1994, p. 217</ref>
*Secundum Marie-Pierre Noël, "Elishat/Elisha" est nomen saepius in votivis [[Lingua Punica|Punicis]] attestatum. Compositum est ex radice Semitica *ʾil- ("deus") et syllaba "‐issa", quae aut "ignis" aut "mulier" significare posset.<ref>Noël (2014), p.3</ref> Alii nomen formam femininam nominis dei "El" esse putant.<ref>Smith, ''Carthage and the Carthaginians'' (1878, 1902), p. 13.</ref>
*Graece Dido nomine ''Theiossô'' apparet, quo Élissa vertitur: ''el'' fit ''theos''.<ref>Noël (2014) p. 5</ref>
 
Vergilius forma "Dido" in [[nominativus|nomiativo]] utitur, aliis in casibus "Elissa".
- Deidô, quod nomen libycum sit, quod transcribit verbum latinum "Dido" (francogallice "Didon") et quod significet "errabunda"
 
== Didactica ==
- Theiossô graece, quod transcribit "Elissa" (a verbo "El", quod significat "deum" lingua phoenicia, quod fit "Theos")
Ad pueros discendos in formam libri nubeculati hanc fabulam delineatrix batavica [[Magda van Tilburg]] redegit (Vergilius Dido et Aeneas, sumptibus C.C. Büchner, Bambergae, isbn: 978-3-7661-5607-5, 56 p.) {{ling|latine}}
 
== Notae ==
<references />
 
<!--
== De significatione Didonis==
Servius commentator Virgilii putat
-->
[[Categoria:Mythologia Romana]]
[[Categoria:Res Carthaginienses antiquae]]
14 123

recensiones