Quantum redactiones paginae "Supinum" differant

m
Summarium vacuum
m (Pudendum dictu.)
m
 
== Supinum accusativum I ==
Supinum I in [[Lingua Umbra|Lingua Umbria]] adhibitum est in sententia "aseriato etu" ("observatum ito" in Lingua Latina).<ref>The Latin Language. W. M. Lindsay</ref> In Latina Lingua supinum accusativum "spectatum ire" ab infinitivo regulari [[Lingua Sanscrita|Linguae Sanscritae]] primum ortum est. Infinitivus regularis in Sanscrita -''um'' terminum item habet.
 
Lingua Latina accusativum supinum in -''um'' desinit (exempli gratia: "regō, rēxī, rēctum", supinum I "rēctum"). Supinum I adhibetur cum verbis motum indicantibus.<ref>Wheelock, Frederick M. et LaFleur, Richard A. ([[2011]]).</ref>
 
== Supinum ablativum II ==
Ablativum supinum in -''ū'' desinit atque cum adiectivis saepe adhibetur (exempli gratia: "regō, rēxī, rēctum", supinum II "rēctū").<ref>Wheelock, Frederick M. et LaFleur, Richard A. ([[2011]]).</ref> Ablativum supinum duas usus continet, videlicet designationis seperationisque significationes utitur. Certi philologi supinum II ex dativo finali primordialiter oriricortum esse credunt.<ref>Schmalz, Synt, et Stil, p. 466. </ref> Primo supina Latina ex dativo supino Linguae Umbrae orta sunt (Umbr. dat. ''Trifu'', ''trifo'').<ref>The Foundations of Latin. Philip Baldi, Professor Philip Baldi.</ref> Dativum supinum in -''ui'' cadens a locativa forma postmodum substitutum est.<ref>Syntax of Early Latin, Charles Edwin Bennett</ref> <ref>Fortasse antiquum locativum supinum vel supinum instrumentale in -''tōu'' desinens existit. (Wackernagel, 2009, 351, Oxonii)</ref>
 
Exemplaria ablativi supini sunt:
1 001

recensiones