Quantum redactiones paginae "Supinum" differant

1 656 octeti additi ,  2 years ago
Summarium vacuum
m
[[Fasciculus:Turris Borghese 1.JPG|thumb|VETUSTA NOMINE GRATISSIMA HAUSTU{{dubsig}}]]
'''Supinum''' in [[lingua Latina]] est [[nomen substantivum|substantivum]] [[verbum (temporale)|verbale]], quod consilium propensionemve significat. Supina in [[casus|casibus]] [[ablativus|ablativo]] et [[accusativus|accusativo]] solum inveniuntur, tamen rarum [[dativus (grammatica Latina)|dativum]] supinum in''-tui'' desinens ("Quia istaec lepida sunt ''memoratui''" [[Bachides]], 62) a [[Titus Maccius Plautus|Plauto]] scriptum est.<ref>Philip Baldi, ''The Foundations of Latin,'' 409</ref><ref>Richard Laurent, ''Past Participles from Latin to Romance,'' 19.</ref> <ref>W. M. Lindsay, ''The Latin Language: An Historical Account of Latin Sounds, Stems, and Flexions,'' 387.</ref> ExemplarAccusativum aliudsupinum estverbis "exmotus candidioribusad potuiconsilium iucunda"significandum (''[[Naturalisadhibetur. historiaAblativum (Plinius)|Naturalissupinum historiae]]''significationes 6,designationis 204)seperationisque acreandas [[Gaiusadhibetur. Plinius Secundus|Gaio Plinio Secundo]].
'''Supinum''' in [[lingua Latina]] est [[nomen substantivum|substantivum]] [[verbum (temporale)|verbale]], quod consilium propensionemve significat.
 
Supina in [[casus|casibus]] [[ablativus|ablativo]] et [[accusativus|accusativo]] solum inveniuntur, tamen rarum [[dativus (grammatica Latina)|dativum]] supinum in''-tui'' desinens ("Quia istaec lepida sunt ''memoratui''" [[Bachides]], 62) a [[Titus Maccius Plautus|Plauto]] scriptum est.<ref>Philip Baldi, ''The Foundations of Latin,'' 409</ref><ref>Richard Laurent, ''Past Participles from Latin to Romance,'' 19.</ref> <ref>W. M. Lindsay, ''The Latin Language: An Historical Account of Latin Sounds, Stems, and Flexions,'' 387.</ref> Exemplar aliud est "ex candidioribus potui iucunda" (''[[Naturalis historia (Plinius)|Naturalis historiae]]'' 6, 204) a [[Gaius Plinius Secundus|Gaio Plinio Secundo]].
 
In [[lingua Latina]] duo sunt tempora supini:
 
== Supinum accusativum I ==
Supinum I in [[Lingua Umbra|Lingua Umbria]] adhibitum est in sententia "aseriato etu" ("observatum ito" in Lingua Latina).<ref>The Latin Language. W. M. Lindsay</ref> In Latina Lingua supinum accusativum "spectatum ire" ab infinitivo regulari [[Lingua Sanscrita|Linguae Sanscritae]] primum ortum est. Infinitivus regularis in Sanscrita -''um'' terminum item habet.
Accusativum supinum in -''um'' desinit (exempli gratia: "regō, rēxī, rēctum", supinum I "rēctum"). Supinum I adhibetur cum verbis motum indicantibus.<ref>Wheelock, Frederick M. et LaFleur, Richard A. ([[2011]]).</ref>
 
AccusativumLingua Latina accusativum supinum in -''um'' desinit (exempli gratia: "regō, rēxī, rēctum", supinum I "rēctum"). Supinum I adhibetur cum verbis motum indicantibus.<ref>Wheelock, Frederick M. et LaFleur, Richard A. ([[2011]]).</ref>
 
* ''Marcus nūntium mīsit rogātum vīnum.''
 
* ''Amīcī vēnērunt grātulātum.''
*''Quid est, īmusne ses sum? Etsī admonitum vēnimus tē, nōn flāgitātum.'' (De Or. 3.17).
*''Fuēre cīvēs quī rem pūblicam perditum īrent.'' (Sall. Cat. 36).
 
Supinum in ''-um'' desinens apud verbum ''iri'' ponitur ad [[Infinitivus (grammatica)|infinitivum]] passivum [[futurum]] creandum. Exemplar est ''“''si sciret se in solitudine Aegyptiorum ''trucidatum iri''” ([[De Divinatione]]. [[Cicero|Ciccero]]). Haec constructio rara est atque sententia "dixerunt fore ut amer" (dixerunt me amatum iri) saepe adhibetur.
 
== Supinum ablativum II ==
Ablativum supinum in -''ū'' desinit atque cum adiectivis adhibetur (exempli gratia: "regō, rēxī, rēctum", supinum II "rēctū").<ref>Wheelock, Frederick M. et LaFleur, Richard A. ([[2011]]).</ref> Ablativum supinum duas usus continet, videlicet designationis seperationisque significationes utitur. Certi philologi supinum II ex dativo finali primordialiter oriri credunt.<ref>Schmalz, Synt, et Stil, p. 466. </ref> Primo supina Latina ex dativo supino Linguae Umbrae orta sunt (Umbr. dat. ''Trifu'', ''trifo'').<ref>The Foundations of Latin. Philip Baldi, Professor Philip Baldi.</ref> Dativum supinum in -ū''ui'' desinenscadens a dativolocativa finaliforma fortassepostmodum ortumsubstitutum est.<ref>Syntax of earlyEarly Latin., Charles Edwin, 1858-1921.Bennett</ref> <ref>Fortasse antiquum locativum supinum vel supinum instrumentale in 456-457''tōu'' desinens existit. (Wackernagel, 2009, 351, Oxonii)</ref>
 
*''Vidētis nefās esse dictū miseram fuisse tālem senectūtem.'' (Cat. M. 13)
*''hisce hami atque haec harundines sunt nobis quaestu et cultu.'' ''(Pl. Rud. 294).''
 
Etiam certi scriptoresScriptores [[Romanus (poeta)|Romani]] ablativum supinum apud [[Verbum (temporale)|verbum]] posuerunt. HaecHae sunt ablativa verba separationis:
 
*''Obsonatu redeo (Pl., Men., 277).''
 
*''Quia dictu fastidienda sunt (Val. Max, IX., 3,2).''
 
== Supinum dativum III ==
[[Vetus Latina|Vetere Latina]] dativum supinum rarum in ''tui''- cadens extitit (exempli gratia: "praedō, praedāvī, praedātum", supinum III "praedātūi").
 
* ''Quia istaec lepida sunt memoratui'' ([[Bachides]], 62, [[Titus Maccius Plautus|Plautus]]); ''dignus memoratui'' ([[Historia Augusta]], [[Flavius Vopiscus]]).
* ''ex candidioribus potui iucunda'' ([[Naturalis historia (Plinius)|Naturalis historiae]] 6, 204, [[Gaius Plinius Secundus|Plinius]]).
* ''me habes perditui et praedatui'' (Cas. 719, [[Titus Maccius Plautus|Plautus]]).
* ''facilis diuisui'' ([[Livius]] 45. 30. 2).
 
== Notae ==
== Bibliographia ==
* Wheelock, Frederick M. et LaFleur, Richard A. ([[2011]]). ''Wheelock's Latin'' (septima ed.). HarperCollins. Novum Eboracum: [[Doi:978-0-06-199722-8|ISBN 978-0-06-199722-8]].
*Sjöstrand, De vi et usu supini secundi, 1891.
 
{{Grammatica Latina|Verbum}}
1 002

recensiones