Quantum redactiones paginae "Iacobus Iustus" differant

m
(paginam auxi)
Demum, cum rege [[Herodes Agrippa I|Herode Agrippa I]] anno [[42]] [[Sanctus Iacobus Maior|Iacobus Maior]] necatus esset et Petrus Hierosolymis efugisset, Iacobus Iustus gubernationem communitatis suscepit. Et mandatum Petri in Act 12,17<ref>"Nuntiate Iacobo et fratribus haec"</ref> et ea, quae de [[Conventus Apostolorum|Conventu Apostolorum]] (anno [[48]]) narratur Iacobum inter duces communitatis esse demonstrat. Paulus eum in Gal 2,9 praeter Petrum et Ioannem "columnam" communitatis Hierosolymitanae vocat<ref>"Iacobus et Cephas et Ioannes, qui videbantur columnae esse"</ref>, in Act 15,13 auctoritatem suam in disputatione interponit. Veri simile est, postquam Petrus circa annum [[49]]/[[50]] [[Antiochia]]m discessit, eum solum ducem communitatis fuisse: Paulus anno [[58]] Hierosolyma profectus Iacobo presbyteris praesentibus "collectam" (1 Cor 16,1) sive "communionem" (Ro 15,22) communitatum suarum tradidit (Act 21,18).
 
Sub annum [[62]] [[Annas|Annas Minor]], sacerdos summus factionis [[Sadduceaei|Sadducaeorum]], [[Synedrium]] convocavit, quod (secundum [[Flavius Iosephus|Flavium Iosephum]]) Iacobum cum aliis legis violatae accusaret et eos ad mortem lapidationis damnaret. Summum supplicium mactatum est, etsi [[Pharisaei]] Synedrii intercesserunt et postea a procuratore Romano [[Lucceius Albinus|Lucceio Albino]] impetraverunt, ut Annas munere solveretur. Cum anno [[62]] Albinus [[Porcius Festus|Porcio Festo]] procurator Iudaeae succederet et Albinus Annam missum faceret, Annas, ut putatur, tempore vacuitatis sibi contra legem ius poenae capitis vindicaverat.
 
Successor Iacobi Hierosolymis secundum [[Eusebius Pamphili|Eusebium]]<ref>Euseb, HE III 11</ref> erat Simeon, Cleopas<ref>Cf. Lc 24,18</ref> filius et propinquus Iesu.
14 430

recensiones