Aperire sectionem principem

Pelasgi (Graece: Πελασγοί) a quibusdam scriptoribus Graecis homines appellati sunt, qui sive iam ante adventum Graecorum Graeciam inhabitaverant sive maiores ipsorum Graecorum erant[1]. Ita historicis adhuc remporibus uni e quattuor partibus Thessaliae nomen Pelasgiotis[2] erat et eorum vestigia in multis aliis locis ostendebantur ː exempli gratia Dodonae oraculum condidisse dicebantur[3]. In Italiam quoque migrasse Pelasgos mythographi finxerunt, dum origines historiae Romanae cum Graecis rebus connectere cupiunt[4]. Scientia hodierna interdum nomine Pelasgis ad praehistoricas Paeninsulae Balcanicae gentes denotandas utitur, quae Graece non locutae sunt. An umquam distincta gens Pelasgorum re vera fuerit dubitatur.

BibliographiaRecensere

  • Dominicus Briquel, Les Pélasges en Italie: recherches sur l'histoire de la légende. - École française de Rome, 1984. - (Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome ; 252).
  • Ellis Hesselmeyer: Die Pelasgerfrage und ihre Lösbarkeit. Franz Fues, 1890.
  • F. Lochner-Hüttenbach: Die Pelasger (Arbeiten aus dem Institut für vergleichende Sprachwissenschaft in Graz). Vindobonae 1960.

NotaeRecensere

  1. Strabo, Geographica V.2.4
  2. Strabo, Geographica IX.5.3
  3. Strabo, Geographica VII.7.10 et IX.2.4
  4. Dion. Hal. I,17-30.

Nexus interni


  Haec pagina est stipula. Amplifica, si potes!