Wikidata-logo.svg Nicolaus Gogol
Res apud Vicidata repertae:
Nicolaus Gogol: imago
Nicolaus Gogol: subscriptio
Nativitas: 19 Martii 1809, 20 Martii 1809; Velyki Sorochyntsi
Obitus: 21 Februarii 1852; Moscua
Patria: Imperium Russicum
Nomen nativum: Микола Васильович Яновський гербу Яструбець, Николай Васильевич Яновский герба Яструбец

Officium

Munus: scriptor scaenicus, Rerum gestarum scriptor, criticus litterarum, Doctor, poëta, prosaist, opinion journalist, auctor, scriptor
Patronus: Universitas Publica Petropolitana

Consociatio

Familia

Genitores: Vasyl Panasovych Gogol-Yanovsky; Maria Ivanovna Gogol

Memoria

Sepultura: Sepulcretum Novodevicense, Monasterium Sancti Danielis

Insignia heraldica

Nicolaus Gogol: insigne

Nicolaus Basilii filius Gogol (Russice: Николай Васильевич Гоголь, tr. Nikolaj Vasil'evič Gogol’; Ucrainice: Микола Васильович Гоголь, tr. Mykola Vasyl’ovyč Hohol’; 18091852) fuit scriptor Russicus originis Ucrainicae.

Nicolaus Basilii filius Gogol

Vita et operaRecensere

Nicolaus Gogol natus est 20 Martii[1] in vico Velyki Soročynci[2] gubernii Poltavensis[3]. Pater eius nobilis sed pauper, nomine Basilius Gogol-Janowski, nonnullas comoedias Ucrainice scripsit.

Gogol annis 1821 et 1828 in gymnasio summarum scientiarum urbis Nežin (Нежин) gubernii Czernihoviensis (nunc regionis Czernihoviensis Ucrainae) educatus est, ubi a litteratura et arte pingendi attractus est, et ingenium suum in arte scaenica demonstravit. Anno 1828 Petropolim venit, initio rei iuridicae opera sua tribuere intendens, quam intentionem mox reiecit. Ipse nonnullis locis sustentaverat munus; historiam docere tentaverat, sed gradatim omne tempus suum in conatu litterario degit.

Anno 1829 Gogol Iohannes Kuechelgarten («Ганц Кюхельгартен»), carmen bucolicum, divulgavit, quae lectoribus non placuit. Anno 1831 Alexandrum Puskinum cognoverat, qui ei multum adiuvit. Fabularum parvarum collectio Horae vespertinae in praediolo rustico prope Dicancam («Вечера на хуторе близ Диканьки»[4]), quam Gogol annis 18311832 scripsit, ei gloriam attulit. Dein etiam multa opera creavit, quorum sunt, e.g.,

Anno 1836 satyrica prodiit comoedia Gogolis Censor («Ревизор»), quae mala imperii Russici reprehendebat et ob eam rem vehementer damnabatur (quam ob causam scriptor animo fractus est). Mense Iunio eiusdem anni Gogol ex Russia excessit, et ab anno 1848 peregre, praesertim Romae, manebat, quo tempore patriam bis visitavit. In Italia summum opus faciebat, "poema" (ut ipse dixit)oratione soluta compositum, nomine Animae mortuaeМёртвые души»). Cuius tria volumina creare voluerat, sed solum volumen primum vonfecit et edidit anno 1842. Paulo post collectio operum Gogolis in quattuor voluminibus publicata est. In collectione primo narratiuncula Lacerna («Шинель») publicata est, opus Gogolis notissimum. Anno 1847 Locos selectos ex epistolis ad amicos («Выбранные места из переписки с друзьями») edidit, ubi societati Russicae viam ad renovationem moralem monstrare adfectavit. Anno 1848 Gogol in patriam reverterat et Animas mortuas scribere continuerat, sed minime contentus hoc opere fuit. Noctu ante 12 Februarii[6] anno 1852, aegritudine affectus manuscriptum voluminis secundi fabulae illius combussit (sed multa fragmenta servata sunt).

Mortuus est Gogol Moscuae die 21 Februarii[7] anno 1852.

FonsRecensere

NotaeRecensere

  1. Calendario Iuliano, scilicet 1 Aprilis Gregoriano.
  2. Ucrainice Великі Сорочинці, Russice Большие Сорочинцы (Bol’šie Soročincy).
  3. Nunc regionis Poltavensis Ucrainae.
  4. Dicanca est vicus Ucrainicus regionis Poltavensis.
  5. Ex quo Demetrius Šostakovič melodrama nominis eodem composuit.
  6. Calendario Iuliano, scilicet 24 Februarii Gregoriano.
  7. Calendario Iuliano, scilicet 4 Martii Gregoriano.

Nexus interni

Nexus externiRecensere

  Vicimedia Communia plura habent quae ad Nicolaum Gogol spectant.
  Lexici biographici:  Treccani • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica • Grove Art • Commentatio Theodisce, Francogallice, Italice apud Lexicon historicum Helveticum