Antiquitus Athenis logographi (Graece λογογράφος, ex logos oratio et graphein scribere compositum) erant homines iuris et dicendi periti qui aliis orationes in iudiciis habendas pretio scribebant. Etenim ius Atticum litigantes ipsos pro se loqui iubebatː itaque si satis divites erant orationes a doctioribus emebant. Inter logographos Athenienses primi praeclari fuerunt Antiphon et Lysias. Alter a rebus publicis in ecclesia tractatis abstinebat quia oligarchus populo invisus erat, alter quia peregrinus (metoecus) erat. Ambo rhetoricam docuerunt. Quarto saeculo a.C.n. multi alii hoc munere functi suntː Isocrates, Dinarchus atque ipse Demosthenes[1]... Logographi clientium suorum personam velut induere debebant, in quo excellebat Lysias. At quia mercede orationes componebat logographus nonnumquam verbum contumeliosum fit quod Demosthenes et Aeschines in adversarium immittunt ut hominem opinionem suam vendentem designarent[2].

Logographi etiam appellabantur scriptores qui ante Herodotum soluta oratione "historias" scripserant, ut Hecataeus Milesius.

  1. Aeschines, Contra Ctesiphontem 173 etc.
  2. Demosthenes, De falsa legatione 246 et 250. Hyperides, Contra Athenogenem 3.

Plura legere si cupis

recensere