Aperire sectionem principem
Schlaegel und eisen yellow.svg -3 (maxdubium) Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.

Aetas aurea Islamica est pars Medii Aevi quo mundus Musulmanus regebatur a caliphatu et mundo Islamici utilitati scientia, oeconomia, et cultura vigebant.[1][2] Familiater utitur regnum Harun al-Rashid calipha Abbasidarum (ab anno 786 ad annum 809) cum incipio Domu Sapientis in Bagdato in quo erudientes ex diversis partibus mundi vertere peterent et cunctam scientiam mundi colligere in Arabicem.[3][4] Finem esse ut dicitur cum ruina Caliphatus Abbasid et incurso in Bagdatum copiis Mongolis anno 1258.[5] Complures autem aequaevi erudientes constituerunt finem aetatis aureae esse circa saeculis quinto decimo aut sexto decimo.

Nexus interni

NotaeRecensere

  1. Saliba (1994):245, 250, 256–257.
  2. King 1983:531–555.
  3. Medieval India, NCERT, ISBN 8174503951.
  4. Vartan Gregorian, "Islam: A Mosaic, Not a Monolith", Brookings Institution Press, 2003, pg 26–38 ISBN 081573283X
  5. [(Textus apud Google Books) Islamic Radicalism and Multicultural Politics]. Taylor & Francis. 1 Martii 2011. p. 9. ISBN 9781136959608 .

BibliographiaRecensere

  • King, David A. 1983. The Astronomy of the Mamluks. Isis 74:531–555. doi:10.1086/353360.
  • Saliba, George. 1994. A History of Arabic Astronomy: Planetary Theories During the Golden Age of Islam. New York University Press. ISBN 0814780237.